In het dagelijks leven is Evelien Hengstman docent op Saxion, maar daarnaast is ze een begenadigd tafeltennisster: ze staat op dit moment 17e op de Nederlandse damesranglijst. Afgelopen weekeinde leverde ze in Rome een prestatie van formaat: ze haalde tijdens de WK Masters goud met haar partner Cédric Merchez in de klasse 45 tot 49 jaar, en in het enkelspel bereikte ze de laatste 8. “Maar het gezin staat wel op één”.
Hengstman, docent Sociaal Juridische Dienstverlening, speelt al bijna een leven lang op het hoogste niveau. Ze begon als zesjarige en werd tot zeven keer toe Nederlands jeugdkampioen, speelde in het Nederlandse team en stond in de top 15 van Europa. Zeker in die tijd draaide haar leven om de tafel. “Je traint ontzettend veel en reist het land door voor wedstrijden en toernooien”, zegt ze. “Dat is nu anders, je leunt meer op de ervaring die je hebt.”
Maar fanatiek, dat blijft ze. Vorig jaar werd ze Europees kampioen bij de veteranen (45+) in Noorwegen, en dit weekeinde haalde ze dus weer eremetaal. Dat was onder zware omstandigheden, vertelt ze. “Het was bloedheet en je maakt lange dagen. Dat was wel echt pittig.” En, logisch op dit niveau, de competitie voor de prijzen was groot. “Je speelt tegen de beste speelsters in mijn leeftijdscategorie, ook tegen Aziatische dames. In totaal deden er spelers uit 101 landen mee.”
Mentaal spelletje
Haar speelstijl omschrijft ze als verdedigend. Voor de kenners: haar batje heeft op de backhand noppen, die de topspin van de meer aanvallend speler neutraliseert. En de sport zelf noemt ze een ‘mentaal spelletje’. “Het is een pittige sport, heel erg technisch, maar ook tactiek is belangrijk. En het is een reactie-spel, waar veel inzet voor nodig is.”
Tegenwoordig is tafeltennis een belangrijke bijzaak in het leven. Ze heeft een gezin, met twee dochters van 18 en 16 jaar oud. “Het gezin komt natuurlijk op één, en ook je werk is belangrijk”, zegt ze. Haar sport en het werk zijn goed te combineren, mits ze dat goed organiseert. “De collega’s en de teamleiding steunen me, en dat is ook wel nodig. Je wil ook niet dat collega’s extra werk hebben omdat ik weg ben. Dus in de weekenden en avonden maak ik ook mijn uren.”
En komend schooljaar wordt het tafeltennis wat beter te combineren met het werk en het gezin. Hengstman speelde de afgelopen drie seizoenen nog in Leiden, maar ze gaat eredivisie spelen voor Trias in Twello. “Dat scheelt natuurlijk nogal in reistijd”, zegt ze. Trias noemt ze een mooie club, met goede spelers. “Het is mooi om te zien dat er in de jeugd echt talent rondloopt.”
Jeugd enthousiast maken
Het spelletje gaat haar aan het hart. Ze ziet dat de belangstelling voor tafeltennis terugloopt. “Eerder had je echte grootheden in het spel, ook in Nederland.” Bijvoorbeeld Bettine Vriesekoop, die in de wereldtop speelde en prijzen won. “Die grootheden heb je nodig om de mensen, en vooral de jeugd enthousiast te krijgen voor de sport. Maar er komt een goede lichting aan.”
Daar moet wel in geïnvesteerd worden, vindt Hengstman. “Je moet als jeugdspeler de mogelijkheid hebben om internationaal te spelen. Tegenwoordig wordt er nog maar weinig gefinancierd, waardoor je afhankelijk bent van een goede sponsor. Daarmee gaat de sport meer richting het tennis, en wordt het spelen op niveau meer voor een enkeling. Dat vind ik wel echt jammer, wat tafeltennis is een mooie sport, voor iedereen.”
Gerelateerde artikelen
Facility Management bestaat 50 jaar: ‘Wij waren de eerste met deze opleiding’
Wat in 1976 ooit begon als Toegepaste Huishoudwetenschappen groeide in 50 jaar door naar Facility Management. Dus viert de opleiding dit jaar een feestje, maar wel op een manier ‘die past bij een ‘tijd vol bezuinigingen’. In die 50 jaar veranderde een hoop voor de opleiding en haar studenten, zegt opleidingsmanager Dicky van der Plas. “Toen we hier mee begonnen waren er nog helemaal geen computers.”
Column: Epy Drost
In een mededeling op mijnsaxion liet ons College van Bestuur bijna terloops weten dat er een onderzoek komt naar de mogelijkheden het Epy Drost-gebouw in Enschede af te stoten door verkoop of verhuur. Een bericht dat nogal een verrassing was voor de honderden mensen die in dat gebouw werken.
Asle Lubbers ontfermt zich over in auto opgesloten hond; maar een bedankje zit er niet in
Asle Lubbers heeft net haar eindgesprek gehad voor de deeltijdstudie Integrale Veiligheidskunde, als ze vanuit haar auto de kop van een hond omhoog ziet komen in de auto ernaast. Ze belt de politie, die de ruit intikt om de hond te bevrijden. De eigenaresse van de hond verschijnt ook, maar is lijkt zich van geen kwaad bewust. “Vindt u dit zelf niet erg dan?”