In het dagelijks leven is Evelien Hengstman docent op Saxion, maar daarnaast is ze een begenadigd tafeltennisster: ze staat op dit moment 17e op de Nederlandse damesranglijst. Afgelopen weekeinde leverde ze in Rome een prestatie van formaat: ze haalde tijdens de WK Masters goud met haar partner Cédric Merchez in de klasse 45 tot 49 jaar, en in het enkelspel bereikte ze de laatste 8. “Maar het gezin staat wel op één”.
Hengstman, docent Sociaal Juridische Dienstverlening, speelt al bijna een leven lang op het hoogste niveau. Ze begon als zesjarige en werd tot zeven keer toe Nederlands jeugdkampioen, speelde in het Nederlandse team en stond in de top 15 van Europa. Zeker in die tijd draaide haar leven om de tafel. “Je traint ontzettend veel en reist het land door voor wedstrijden en toernooien”, zegt ze. “Dat is nu anders, je leunt meer op de ervaring die je hebt.”
Maar fanatiek, dat blijft ze. Vorig jaar werd ze Europees kampioen bij de veteranen (45+) in Noorwegen, en dit weekeinde haalde ze dus weer eremetaal. Dat was onder zware omstandigheden, vertelt ze. “Het was bloedheet en je maakt lange dagen. Dat was wel echt pittig.” En, logisch op dit niveau, de competitie voor de prijzen was groot. “Je speelt tegen de beste speelsters in mijn leeftijdscategorie, ook tegen Aziatische dames. In totaal deden er spelers uit 101 landen mee.”
Mentaal spelletje
Haar speelstijl omschrijft ze als verdedigend. Voor de kenners: haar batje heeft op de backhand noppen, die de topspin van de meer aanvallend speler neutraliseert. En de sport zelf noemt ze een ‘mentaal spelletje’. “Het is een pittige sport, heel erg technisch, maar ook tactiek is belangrijk. En het is een reactie-spel, waar veel inzet voor nodig is.”
Tegenwoordig is tafeltennis een belangrijke bijzaak in het leven. Ze heeft een gezin, met twee dochters van 18 en 16 jaar oud. “Het gezin komt natuurlijk op één, en ook je werk is belangrijk”, zegt ze. Haar sport en het werk zijn goed te combineren, mits ze dat goed organiseert. “De collega’s en de teamleiding steunen me, en dat is ook wel nodig. Je wil ook niet dat collega’s extra werk hebben omdat ik weg ben. Dus in de weekenden en avonden maak ik ook mijn uren.”
En komend schooljaar wordt het tafeltennis wat beter te combineren met het werk en het gezin. Hengstman speelde de afgelopen drie seizoenen nog in Leiden, maar ze gaat eredivisie spelen voor Trias in Twello. “Dat scheelt natuurlijk nogal in reistijd”, zegt ze. Trias noemt ze een mooie club, met goede spelers. “Het is mooi om te zien dat er in de jeugd echt talent rondloopt.”
Jeugd enthousiast maken
Het spelletje gaat haar aan het hart. Ze ziet dat de belangstelling voor tafeltennis terugloopt. “Eerder had je echte grootheden in het spel, ook in Nederland.” Bijvoorbeeld Bettine Vriesekoop, die in de wereldtop speelde en prijzen won. “Die grootheden heb je nodig om de mensen, en vooral de jeugd enthousiast te krijgen voor de sport. Maar er komt een goede lichting aan.”
Daar moet wel in geïnvesteerd worden, vindt Hengstman. “Je moet als jeugdspeler de mogelijkheid hebben om internationaal te spelen. Tegenwoordig wordt er nog maar weinig gefinancierd, waardoor je afhankelijk bent van een goede sponsor. Daarmee gaat de sport meer richting het tennis, en wordt het spelen op niveau meer voor een enkeling. Dat vind ik wel echt jammer, wat tafeltennis is een mooie sport, voor iedereen.”
Gerelateerde artikelen
Column: Kunstmatige hypocrisie
Fuck AI. Zo stond ik erin, een jaar geleden, in mijn eerste column. Ik walgde van alles waar die twee letters op stonden, zeker toen mijn opleiding het ons lichtelijk door de strot duwde om ons te “prikkelen”. In de tussentijd ben ik ambivalenter geworden; de ene dag verbaas ik me over wat deze technologie kan, de andere dag wens ik dat we de stekker er al lang uit hadden getrokken.
Voorgenomen verkoop ‘heel chill’ Epy Drost verrast bijna niemand, maar de reacties lopen uiteen
De dag die je wist dat zou komen was gisteren daar. Saxion bracht naar buiten dat het min of meer akkoord is met buurman ROC van Twente over de verkoop van het Epy Drostgebouw. Over wat die verkoop betekent, lopen de reacties uiteen: van weemoed over het gebouw, tot enthousiasme over de nieuwe plek, tot pure onverschilligheid. “Ik ga die verhuizing toch niet meer meemaken.”
Joëlla liep ongevraagd de Pabo binnen om te praten over hoogbegaafdheid: “Als je zelf niet in beweging komt, verandert er niks”
Een onbeantwoorde mail hield Joëlla Moes niet tegen. Ze stapte zonder afspraak het Edith Stein-gebouw van Saxion in Enschede binnen. Ze hoopte een teamleider te spreken over haar theatervoorstelling over hoogbegaafdheid. Tijdens het lange wachten kreeg haar innerlijke criticus de ruimte. Toch liet ze zich niet tegenhouden. En met succes: er volgde een vervolgafspraak.