Evi’s Dateleed (8): Gayvi etaleren

Ik was geïnspireerd geraakt door twee vriendinnen die uitgebreid op mijn Coming- Outdag-feestje hebben verteld over hun geswipe, matches en de gesprekken die ze hebben op Tinder, Bumble en Hinge. De populairste datingapps van deze tijd.

Even over mijn Coming-Outdag-feestje. Dat vierde ik met mijn drie beste vriendinnen in Ommen. Op de bank stond met goudgekleurde letterballonnen Gayvi, mijn zeer toepasselijke bijnaam. We draaiden Born This Way van Lady Gaga, ik testte hun gay-kennis aan de hand van een zelfgemaakte quiz en daarna gingen we, zoals elk weekend, naar de enige dansclub in Ommen (De Vrienden). Een nogal hetero-uitgaansclub die eigenlijk niet past bij een Coming Out-party, maar dat heb ik jaren geleden al geaccepteerd.

Maar goed, na deze avond vol gesprekken over oude crushes, dates, swipen op Tinder en gesprekken op Bumble, kon ik het de volgende dag (een brakke zondag) niet laten om de apps weer op mijn telefoon te zetten. Het zaadje was geplant en ik wilde even spieken hoe het er vijf maanden na mijn eerste swipe-avonturen voor stond in het duiffies-walhalla. (Duiffies is mijn term voor knappe queer-vrouwen).

Ik installeerde er meteen twee. Tinder en Bumble. Beide accounts bestonden nog. Inclusief alle bio’s, mijn sterrenbeeld (weegschaal), hoe vaak ik sport (soms), hoe vaak ik drink (vaak in het weekend) of ik rook (geen sigaretten en geen wiet) en of kinderen heb (gelukkig niet). Alle foto’s stonden er ook nog op, al waren die wel aan vervanging toe. Dat krijg je ervan als je zus ex-kapster is en je daardoor elke maand weer met een net iets andere coupe rondloopt.

Met de hoeveelheid matches ging het meteen beter dan vijf maanden geleden. Ik weet niet of dat iets zegt over mijn nieuwste kapsel, de nieuw gekozen foto’s of een verlaging van mijn standaarden. Maar iets werkt er beter dan voorheen.

Alleen een bijkomend pijnpunt van deze matches is mijn angst voor afwijzing, waar ik weer volledig aan wordt blootgesteld. Die angst om geghost te worden. Vooral als ik een tijdje met iemand praat.

Als er op een openingsbericht niet gereageerd wordt kan ik dat vrij makkelijk van mij af laten glijden. ‘Heeft niks met mij te maken’, denk ik dan. Maar als ik een tijd met iemand praat en ze besluit dan om niks meer te zeggen. ‘Dan moet het toch echt aan mijn innerlijk liggen’, is dan mijn conclusie.

Een pijnlijke conclusie, die ik dus liever vermijd. Maar de verleiding om een bericht te sturen kan ik eigenlijk nooit weerstaan. Wat vaak resulteert in het sturen van een bericht om vervolgens als een bezetene elke minuut van de dag mijn meldingen te checken.

Bij deze daarom ook een verzoek aan Bumble en Tinder, voeg in de hele lijst met eigenschappen en kenmerken alsjeblieft een optie toe over verslavingen. Dan zet ik daar namelijk ‘een reactie van jou zodra ik iets heb gestuurd’ neer. Weten ze meteen waar ze aan toe zijn.

Ook de kat en muisspelletjes die worden gespeeld zijn niet voor mij weggelegd. Lang wachten met reageren op iemand bijvoorbeeld. We zitten allemaal de hele dag aan onze telefoon gekluisterd, laten we alsjeblieft niet doen alsof je de berichten voor 16 uur lang niet hebt gezien. Of verwacht ik nu te veel?

Maar goed ik heb mijzelf weer geëtaleerd in het duiffies-walhalla van Tinder en Bumble. En wacht geduldig af of mijn matches nog op mij gaan reageren. Geduldig betekent in deze zin, de seconde dat ik wakker ben mijn telefoon checken om te zien of ik een melding heb. En dat elke tien minuten van de rest van de dag.

En wat betreft de spanning die ik mis in de ‘echte’ wereld. Daar zit nog steeds geen verandering in.