Evi’s dateleed (5): Al haar vriendinnen ontmoeten
Opeens was daar die ene ontmoeting waar ik al vanaf moment één van dit date-avontuur naar uitkijk. En zenuwachtig voor ben. De ontmoeting tussen mijn beste vriendin (Emma) en Kos. Emma weet alles van mij. Emma is de persoon bij wie ik op de stoep sta als er iets is. Emma voelt moeiteloos aan hoe ik mij voel. Emma heeft altijd de juiste antwoorden op mijn vragen. Emma weet eigenlijk beter wie er bij mij past, dan ikzelf. Haar mening is de enige mening die invloed kan hebben op mij en Kos.
Het was het verjaardagsweekend van Kos. Het moment om al haar vriendinnen, waar ik al zo veel verhalen over had gehoord, te ontmoeten. Dat betekent ook; nieuwe namen onthouden bij al die gezichten en de spanning of de groep je wel mag. Het thema van de avond is; ‘cake & cocktails’. Oftewel, flink drinken, red velvet-taart van een kartonnen bordje eten, goede dansplaatjes draaien en dat allemaal in de gezamenlijke woonkamer van het huis, waar het grootste deel van haar vriendinnen woont.
Twee dingen die je even over mij moet weten. Ik ben bizar slecht in het onthouden van namen (niks persoonlijks) en dit was de eerste avond sinds dry january dat ik weer alcohol ging drinken (dan hou je niet in). Een dodelijke combinatie op een avond waarbij je ongeveer 10 nieuwe mensen gaat leren kennen.
Maar tussen al die nieuwe gezichten, was er ook een bekend gezicht. Uit onverwachte hoek. Mijn beste vriendin Emma kwam langs. Emma had geen plannen voor de zaterdagavond, maar wel zin om te drinken (ook een dry january-ganger namelijk). Groningen heeft een bizar uitgaansleven en Kos een extra bed over in haar slaapkamer. Één plus één is twee. Het duurde daarom ook niet lang voordat Emma vanuit Ommen, met 130 km per uur onze kant op kwam rijden.
Geweldig. Maar het deed mijn spanning niet veel goeds. Want dit was toch wel the moment of truth.
"Emma en Kos omhelzen elkaar, en er valt een last van mijn schouders. Ik zie dit wel goed komen."
Ondertussen druppelden de vriendinnen van Kos de versierde woonkamer binnen. Er werd geknuffeld, ook met mij, wat een goede toon zette voor de avond. Natuurlijk vergeet ik in paniek van dit moment om te luisteren naar alle nieuwe namen. Ik heb nu al gefaald.
Als ik op mijn telefoon kijk is daar een appje van Emma; ‘Ik sta voor de deur’. Oh mijn god. Emma en Kos omhelzen elkaar, en er valt een last van mijn schouders. Ik zie dit wel goed komen.
De rest van de avond deel ik zelfgemaakte ‘Sex on the Beaches’ en ‘Aperol Spritzes’ uit en dansen we op Albanese, Spaanse, Engelse en zo af en toe Nederlandse hits. Kos haar vriendinnen zijn schatten. Stuk voor stuk. Er wordt keihard meegezongen, schaamteloos gedanst en ik vergeet dat dit een groep meiden is die ik een paar uur geleden nog nooit had gezien. Ze voelen als bekenden.
Emma vermaakt zich kosteloos door met iedereen een praatje te maken en ze te vragen naar hun mening over mij en Kos. Emma is precies zoals ze altijd is, en dat vind ik een goed teken. De groep juicht als ik met Kos sta te dansen en we moeten verplicht al kussend op de foto, want; ‘You guys look way too cute!’
Emma helpt mij uit de brand door elke keer opnieuw mensen hun naam te vragen. Waar ik bij sta. Zelf weet ze die namen heus wel, maar ze weet ook dat ik die niet meer weet. Zo goed kent Emma mij.
Dan stappen we dronken de bus in. Na een maand niet drinken komt die alcohol hard binnen. Ik probeer mezelf vergeefs wijs te maken dat het écht alle cocktails, vijf verschillende soorten shotjes en de flesjes fruitbier niet zijn. Echt niet.
We belanden in een Spaanse bar, waar er veel wordt gevraagd van de Hollandse heupjes van Emma en mij. Kos en haar vriendinnen daarentegen hebben geen enkele moeite met dansen op deze muziek. Na urenlang dansen op Spaanse muziek, is het tijd voor dürüm. Een uitgaansavond met Emma sluit ik altijd af met dürüm. Of pizza, of lahmacun, we zijn niet zo moeilijk.
In de bus terug zing ik met de enige Nederlandse vriendin van Kos ‘lang zal ze leven’ voor haar. Emma is inmiddels beste vrienden geworden met de beste vriendin van Kos en mijn avond kan niet meer stuk.
De volgende ochtend word ik naast Kos wakker. Emma ligt tegenover ons in het logeerbed. Op de grond ligt haar half opgegeten dürüm. Een paar minuten later wordt die gewoon van de grond geraapt en opgegeten. Prima studentenontbijtje.
In de auto terug kletsen Emma en ik honderduit over deze groep meiden die we al jaren lijken te kennen. En natuurlijk hoor ik Emma uit over Kos. Haar conclusie; dit zit hartstikke goed. Die bevestiging is binnen.
Stiekem hopen we dat we er een nieuwe vriendinnengroep bij hebben. Deze meiden mogen blijven.
Evi’s Dateleed
In Evi’s Dateleed neem ik je mee in het heerlijke leed dat daten heet. Deze 22-jarige student Creative Business uit een klein gehucht bij Ommen gaat voor jullie schrijven over haar zoektocht naar de ware vrouw. Soms romantisch, vaker rampzalig, maar altijd eerlijk, al is het dan met het schaamrood op de kaken. Ik beloof dat ik swipe, struikel en flirt en hoop boven alles dat ik niet overkom als een halvegare.
Rubrieken
Gerelateerde artikelen
Evi’s Dateleed (4): Gevallen
Toen ik aan deze rubriek begon was het laatste wat ik verwachte. En het is doodeng. Ik hoor je nu denken; ‘Evi je begint toch te daten om een reden’. En dat klopt, maar als je eenmaal op een punt komt dat er gevoelens in het spel komen, twijfel je opeens aan alles. En naast dat ik een enorme blozer ben, ben ik ook een ontzettende overdenker (thanks mam). En voor iedereen die weet hoe het is om iemand leuk te vinden, helder nadenken vliegt als eerste het raam uit.
Evi’s dateleed (3): Domme grijns op mijn smoel
Shit. Ze is nog veel knapper in het echt. ‘Ik had haar nooit op date moeten vragen’, denk ik als ik haar zie. Ze komt tussen de lange rij bussen in Groningen, op mij af. Ze is nog te ver weg om al wat te zeggen, maar ze ziet mij ook. Dat heb ik door. Waar moet ik kijken? Naar de vloer? De lucht? Mijn ogen gericht op haar? Ik kan niet kiezen. Het is maar honderd meter voordat ze bij mij is, maar het lijkt uren te duren.
Evi’s Dateleed (2): Wil je met mij op date?
‘Aaah, ze heeft ja gezegd’, app ik mijn vriendinnen. De hele dag zat ik vol spanning te wikken en te wegen. Elke mogelijke reden om nee te zeggen ging al door mijn hoofd. Ze zal me wel niet knap genoeg vinden, of vinden dat ik te veel vraag, of juist te weinig, of ze vindt me gewoon spuugsaai. Ondanks al die doemgedachtes heb ik mijn stoutste schoentjes aangetrokken: ik heb haar mee uitgevraagd.