Evi’s Dateleed (4): Gevallen
Toen ik aan deze rubriek begon had ik dit allerlaatst verwacht. En het is doodeng. Ik hoor je nu denken; ‘Evi je begint toch te daten om een reden’. En dat klopt, maar als je eenmaal op een punt komt dat er gevoelens in het spel komen, twijfel je opeens aan alles. En naast dat ik een enorme blozer ben, ben ik ook een ontzettende overdenker (thanks mam). En voor iedereen die weet hoe het is om iemand leuk te vinden, helder nadenken vliegt als eerste het raam uit.
Dus spendeer ik mijn nachten nu klaarwakker in bed. Te malen over alles wat ik heb gezegd, hoe ik heb gekeken en of ik wel leuk genoeg ben. Of ik raak verstrikt in verschrikkelijke doemscenario’s waarin Kos opeens zegt dat ze mij niet leuk vindt. Al heb ik daar geen enkele aanleiding voor. Maar die aanleiding weet ik altijd wel te verzinnen.
Ik ben ook naarstig op zoek naar rode vlaggen, minpunten, tekortkomingen en gebreken. Maar die zoektocht loopt tot nu toe spaak. Want ze is gewoon heel leuk. En lief. En grappig. En knap. Zoetsappig hé? Ik stop. Maar ik vind het wel.
Als je nu als lezer denkt, heeft ze al deze gedachtes en gevoelens ontwikkeld na één date. Nee, er waren er meer. De kerstvakantie betekende voor mij; extra tijd om op dates te gaan. Ik stapte maar liefst drie keer, zelfs met lichte rijangst, in de auto naar Groningen. Naar Kos.
Op de tweede date keken we Brokeback Mountain, een iconische gay-film en voor mij de mooiste film ooit gemaakt. Kos haalde alcoholvrije Liefmans in huis, omdat ik op de eerste date had verteld hoe lekker ik dat vind.
Op die avond werd het statement dat ik vanaf moment één heb gemaakt; ik kan ondanks 14 jaar training totaal niet voetballen, pijnlijk duidelijk. Kos schoot namelijk voor de grap een bal naar mij, waarnaar ik hem keihard tegen de open flesjes Liefmans aan knalde. De rode vloeistof volledig over haar laptop. Tja je weet wat ze zeggen; liefde maakt klunzig.
Op date vier kreeg ik de sleutel van haar studentenhuis. Tijdelijk hoor (niet schrikken pap). Want terwijl Kos aan werk ging, kon ik als een luxepoes in bed blijven liggen. Het voelde voor heel even alsof ik op vakantie was. Ik deed boodschappen in een onbekende buurt en lag languit op haar bank een boek te lezen. Alleen was er wel elk moment dat ik naar buiten ging, de angst om een van haar huisgenoten tegen het lijf te lopen. In een huis met tien studenten, waarvan meer dan de helft een vriend of vriendin heeft, was die kans aardig groot.
"We waren druk aan het kletsen en ik ging opeens vol onderuit. Kos deed nog ridderlijke poging om mij overeind te houden, maar mijn benen gleden als een soort cartoon-karakter onder mij vandaan."
Een gevoelsmatig schaamteritueel en ongelofelijk rood aangelopen hoofd bleven mij bespaard.
Weet je nog dat ik zei; liefde maakt je klunzig. Dat heb ik de middag van date vier nogmaals bewezen. Kos en ik besloten een sneeuwwandeling te maken, superromantisch. Ik hield haar hand vast in de zak van haar winterjas, terwijl zij de mooiste plekken in de buurt liet zien. We waren druk aan het kletsen en ik ging opeens vol onderuit. Kos deed nog ridderlijke poging om mij overeind te houden, maar mijn benen gleden als een soort cartoon-karakter onder mij vandaan.
Godzijdank heb ik niks gebroken, dacht ik meteen. Kos kon haar lach niet inhouden, hielp mij omhoog en ging nog een tijd stuk van het lachen. Daar kan ik trots op zijn, maar het zegt helaas weinig over mijn eigen gevoel voor humor.
Er is in de afgelopen weken dus genoeg gebeurd om over te schrijven. Dat laat mijn omgeving maar al te duidelijk blijken. ‘Wanneer komt er weer een nieuwe dateleed?’ en ‘Kan ik alweer een nieuw stuk lezen?’. Terwijl vriendinnen mij het hemd van het lijf vragen heeft mijn zus al Duolingo gedownload om Engels te oefenen.
Maar ik zit in een spagaat. Aan de ene kant krijg ik gevoelens, wil ik alles goed doen. Aan de andere kant wil ik ook blijven schrijven. Waar ik ervoor heb gekozen om over mijn dateleed te schrijven, heeft Kos dat natuurlijk niet gedaan. Als ik al niet genoeg plafonddiensten heb gedraaid, kan deze zorg er ook nog wel bij.
Ik heb wel één zorg minder door de gesmolten sneeuw. Ik kom niet meer te vallen.
Nouja, misschien ben ik al wel gevallen.
Evi’s Dateleed
In Evi’s Dateleed neem ik je mee in het heerlijke leed dat daten heet. Deze 22-jarige student Creative Business uit een klein gehucht bij Ommen gaat voor jullie schrijven over haar zoektocht naar de ware vrouw. Soms romantisch, vaker rampzalig, maar altijd eerlijk, al is het dan met het schaamrood op de kaken. Ik beloof dat ik swipe, struikel en flirt en hoop boven alles dat ik niet overkom als een halvegare.
Rubrieken
Gerelateerde artikelen
Evi’s dateleed (3): Domme grijns op mijn smoel
Shit. Ze is nog veel knapper in het echt. ‘Ik had haar nooit op date moeten vragen’, denk ik als ik haar zie. Ze komt tussen de lange rij bussen in Groningen, op mij af. Ze is nog te ver weg om al wat te zeggen, maar ze ziet mij ook. Dat heb ik door. Waar moet ik kijken? Naar de vloer? De lucht? Mijn ogen gericht op haar? Ik kan niet kiezen. Het is maar honderd meter voordat ze bij mij is, maar het lijkt uren te duren.
Evi’s Dateleed (2): Wil je met mij op date?
‘Aaah, ze heeft ja gezegd’, app ik mijn vriendinnen. De hele dag zat ik vol spanning te wikken en te wegen. Elke mogelijke reden om nee te zeggen ging al door mijn hoofd. Ze zal me wel niet knap genoeg vinden, of vinden dat ik te veel vraag, of juist te weinig, of ze vindt me gewoon spuugsaai. Ondanks al die doemgedachtes heb ik mijn stoutste schoentjes aangetrokken: ik heb haar mee uitgevraagd.
Evi’s Dateleed (1); van swipen naar stappen
Eigenlijk heb ik de moed al opgegeven om ooit in Ommen een vrouw te vinden. Dus heb ik op een eenzame vrijdagavond toch maar Bumble gedownload, op aanraden van een lesbische vriendin. “Daar zitten meer duiffies”, had ze gezegd, waarmee ik gelijk onze even viezige als grappige omschrijving voor knappe queer-vrouwen verklap. Toen was de keuze natuurlijk snel gemaakt.