Evi’s Dateleed (4): Gevallen
Toen ik aan deze rubriek begon was het laatste wat ik verwachte. En het is doodeng. Ik hoor je nu denken; ‘Evi je begint toch te daten om een reden’. En dat klopt, maar als je eenmaal op een punt komt dat er gevoelens in het spel komen, twijfel je opeens aan alles. En naast dat ik een enorme blozer ben, ben ik ook een ontzettende overdenker (thanks mam). En voor iedereen die weet hoe het is om iemand leuk te vinden, helder nadenken vliegt als eerste het raam uit.
Dus spendeer ik mijn nachten nu klaarwakker in bed. Te malen over alles wat ik heb gezegd, hoe ik heb gekeken en of ik wel leuk genoeg ben. Of ik raak verstrikt in verschrikkelijke doemscenario’s waarin Kos opeens zegt dat ze mij niet leuk vindt. Al heb ik daar geen enkele aanleiding voor. Maar die aanleiding weet ik altijd wel te verzinnen.
Ik ben ook naarstig op zoek naar rode vlaggen, minpunten, tekortkomingen en gebreken. Maar die zoektocht loopt tot nu toe spaak. Want ze is gewoon heel leuk. En lief. En grappig. En knap. Zoetsappig hé? Ik stop. Maar ik vind het wel.
Als je nu als lezer denkt, heeft ze al deze gedachtes en gevoelens ontwikkeld na één date. Nee, er waren er meer. De kerstvakantie betekende voor mij; extra tijd om op dates te gaan. Ik stapte maar liefst drie keer, zelfs met lichte rijangst, in de auto naar Groningen. Naar Kos.
Op de tweede date keken we Brokeback Mountain, een iconische gay-film en voor mij de mooiste film ooit gemaakt. Kos haalde alcoholvrije Liefmans in huis, omdat ik op de eerste date had verteld hoe lekker ik dat vind.
Op die avond werd het statement dat ik vanaf moment één heb gemaakt; ik kan ondanks 14 jaar training totaal niet voetballen, pijnlijk duidelijk. Kos schoot namelijk voor de grap een bal naar mij, waarnaar ik hem keihard tegen de open flesjes Liefmans aan knalde. De rode vloeistof volledig over haar laptop. Tja je weet wat ze zeggen; liefde maakt klunzig.
Op date vier kreeg ik de sleutel van haar studentenhuis. Tijdelijk hoor (niet schrikken pap). Want terwijl Kos aan werk ging, kon ik als een luxepoes in bed blijven liggen. Het voelde voor heel even alsof ik op vakantie was. Ik deed boodschappen in een onbekende buurt en lag languit op haar bank een boek te lezen. Alleen was er wel elk moment dat ik naar buiten ging, de angst om een van haar huisgenoten tegen het lijf te lopen. In een huis met tien studenten, waarvan meer dan de helft een vriend of vriendin heeft, was die kans aardig groot.
"We waren druk aan het kletsen en ik ging opeens vol onderuit. Kos deed nog ridderlijke poging om mij overeind te houden, maar mijn benen gleden als een soort cartoon-karakter onder mij vandaan."
Een gevoelsmatig schaamteritueel en ongelofelijk rood aangelopen hoofd bleven mij bespaard.
Weet je nog dat ik zei; liefde maakt je klunzig. Dat heb ik de middag van date vier nogmaals bewezen. Kos en ik besloten een sneeuwwandeling te maken, superromantisch. Ik hield haar hand vast in de zak van haar winterjas, terwijl zij de mooiste plekken in de buurt liet zien. We waren druk aan het kletsen en ik ging opeens vol onderuit. Kos deed nog ridderlijke poging om mij overeind te houden, maar mijn benen gleden als een soort cartoon-karakter onder mij vandaan.
Godzijdank heb ik niks gebroken, dacht ik meteen. Kos kon haar lach niet inhouden, hielp mij omhoog en ging nog een tijd stuk van het lachen. Daar kan ik trots op zijn, maar het zegt helaas weinig over mijn eigen gevoel voor humor.
Er is in de afgelopen weken dus genoeg gebeurd om over te schrijven. Dat laat mijn omgeving maar al te duidelijk blijken. ‘Wanneer komt er weer een nieuwe dateleed?’ en ‘Kan ik alweer een nieuw stuk lezen?’. Terwijl vriendinnen mij het hemd van het lijf vragen heeft mijn zus al Duolingo gedownload om Engels te oefenen.
Maar ik zit in een spagaat. Aan de ene kant krijg ik gevoelens, wil ik alles goed doen. Aan de andere kant wil ik ook blijven schrijven. Waar ik ervoor heb gekozen om over mijn dateleed te schrijven, heeft Kos dat natuurlijk niet gedaan. Als ik al niet genoeg plafonddiensten heb gedraaid, kan deze zorg er ook nog wel bij.
Ik heb wel één zorg minder door de gesmolten sneeuw. Ik kom niet meer te vallen.
Nouja, misschien ben ik al wel gevallen.
Evi’s Dateleed
In Evi’s Dateleed neem ik je mee in het heerlijke leed dat daten heet. Deze 22-jarige student Creative Business uit een klein gehucht bij Ommen gaat voor jullie schrijven over haar zoektocht naar de ware vrouw. Soms romantisch, vaker rampzalig, maar altijd eerlijk, al is het dan met het schaamrood op de kaken. Ik beloof dat ik swipe, struikel en flirt en hoop boven alles dat ik niet overkom als een halvegare.
Rubrieken
Gerelateerde artikelen
Evi’s dateleed (12): Over en uit
Het zit erop. Het is klaar. Over en uit met de pret. De romantiek is niet dood gelukkig, juist springlevend. Maar deze rubriek is wel eindig en dat einde is nu aangebroken. Na 12 afleveringen is het klaar met dateleed. In mijn dateleven gaat het nog steeds bijzonder goed. Door de sleutel van haar huis aan mijn sleutelbos kan ik naar binnen wanneer ik wil. We hebben een waslijst aan activiteiten die we nog gaan doen en er liggen zelfs plannen om samen op vakantie te gaan.
Evi’s dateleed (11): Kats verliefd
Deze is voor alle twijfelaars, dromers, onzekere types en overdenkers. Voor de mensen die als ze alleen in bed liggen pas weten wat ze die middag in dat ene gesprek éigenlijk hadden moeten zeggen. Voor de mensen die het allemaal voor elkaar lijken te hebben, maar die stiekem ook niet weten wat ze aan het doen zijn. Deze is voor jou. Deze is voor mij. Deze is voor Djay.
Evi’s dateleed (10): Djaylinn!
De zaken gaan goed in lesbiland. Mijn persoonlijke lesbiland dan. Dat ik dat kan zeggen in de eerste dagen van juni (pride-maand) is perfecte timing en natuurlijk mijn vooropgezette plan van deze rubriek. De maand waarin de bloemetjes (en bijtes) weer overal zijn. Ach, u kent het wel. Maar goed, na mijn vorige column vereist deze positieve mededeling toch wat uitleg.