Marc Vink in Opgevallen: “Ook voor de klas durf ik kwetsbaar te zijn”

Studente Eva Ravenhorst moet meteen aan Marc Vink denken als ik haar vraag naar een docent die haar is opgevallen. “Ik denk ieders favoriete docent door hoe enthousiast en spraakzaam hij is.”

Volgens Eva staat Vink altijd open voor vragen en de mening van anderen. “Je kan echt uren met hem sparren over van alles en nog wat.” In zijn lessen is het volgens Eva in ieder geval nooit saai. “Hij heeft elke les wel weer een ander verhaal om te vertellen.”

Ieders favoriete docent, dat is een groot compliment lijkt mij. Hoe zorg je daarvoor?
“Ja, wel gek om te horen hoor, maar ik herken me wel in wat Eva zegt. Ik denk dat veel studenten mij prettig in de omgang vinden, omdat ik dicht bij ze probeer te komen. Ik moet daarvoor mijzelf laten zien, mij kwetsbaar opstellen en je moet ook humor gebruiken. Het is aan mij om de afstand te bepalen en dat doe ik ook, maar ik ben niet bang om mijn kwetsbare kant te laten zien. Wat mentaal gezien best een uitdaging kan zijn. Het kan er allemaal makkelijk uit zien, maar in de avond ben ik ook moe.”

Hoe ziet een kwetsbare docent voor de klas eruit? In tranen?
“Nou, laatst had ik wel een ontroerend moment tijdens een presentatie. Een groep studenten had hun volledige presentatie in het thema van Charles Dickens gedaan, omdat hun onderzoek daarover ging. Ze hadden de tafel volledig in dat thema opgemaakt en zelfs een bijpassende taart gebakken. Na vijf minuten stond ik daar gewoon met tranen in mijn ogen naar te kijken.”

Wat raakt je dan op zo’n moment?
“Ik ben dan zo trots dat zij zichzelf de kans gunnen om te groeien. Dat ze hebben herkend waar die groei zit en daar dan vol voor gaan. En dat ik daar dan ook nog een beetje aan bij heb mogen dragen. Metaforisch gezien staat die taart voor de rol van docent naar de studenten toe. Je geeft ze alle ingrediënten, maar het is toch aan hen om er wat van te bakken. Deze groep studenten krijgt het dan voor elkaar een heerlijke taart te maken. Dan ben ik écht zo trots op ze.”

Heb je jezelf vroeger niet die kans gegund? Dat het je ook om die reden raakt?
“Ja, dat ook. Ik was vrij onzeker en constant op zoek naar bevestiging. Toen ik heel klein was, had ik totaal geen rem. Ik durfde alles. Op de middelbare school, zo rond de 16 á 17, veranderde dat volledig. Ik vond die sociale druk behoorlijk en kon dat moeilijk loslaten. Als ik daar nu op terug kijk denk ik wel ‘jongen, had dat lekker laten gaan. Het gaat erom wat voor jezelf belangrijk is’, maar daar had ik blijkbaar 54 jaar voor nodig. Om dat echt goed in te zien.”

Maar dat jongetje wist wel altijd dat hij op een hogeschool terecht zou komen?
“Nee, ik was een jongen van dertien dat een keuze moest maken voor een vakkenpakket. Totaal geen idee wat hij later zou willen. Als ik in een ziekenhuis loop, dan voel ik mij helemaal op mijn plek. Soms denk ik dat ik arts was geworden, als ik geen docent zou zijn. Maar toen, op die dertienjarige leeftijd, heb ik wiskunde uit mijn vakkenpakket gegooid. Toen is die optie er nooit echt geweest. Toch wijkt het onderwijs niet heel erg af van de zorg, want bij beiden wil je mensen beter maken.”

En hoe zit het met al die verhalen die je elke les vertelt, tover je die uit een hoge hoed of komen ze uit je eigen leven?
“Ik probeer altijd iets wat speelt in de wereld, relevant te maken voor studenten en de lesstof. Is er een nieuwtje, dan probeer ik dat weer te koppelen aan de stof. Maar het kan ook zijn dat ik een nummer laat horen en de tekst weer vind passen bij het thema van die dag. Zoals muziek uit mijn jeugd, de jaren 80. Soms vertel ik gewoon verhalen en op de een of andere manier is er altijd wel een koppeling te vinden met de lesstof. Als je een verhaal vertelt, dan blijft dat hangen. Dat werkt veel beter dan gewoon een presentatie voorlezen.”

Opgroeien in de jaren 80, hoe zag dat eruit?
“Dat was echt een goede tijd. In de jaren 80 was er eindelijk de ruimte om buiten de gebaande paden te gaan. Ik zat meer aan de kakkerkant met mijn haar in van die lokjes. In dat opzicht is er niks veranderd als je de jongenskapsels van tegenwoordig ziet. Maar mijn vrouw had kort haar met een kleurtje erin. Toen maakte niemand zich daar druk om en dat lijkt soms wel verdwenen te zijn. Als je de vriendinnen van mijn dochters (22 en 19) naast elkaar zet, kan ik van de achterkant niet zien welke bij mij hoort. Nu is er polarisatie, sociale media waar niks sociaals aan is en die ruimte buiten de gebaande paden die ik in de jaren 80 voelde, voel je nu minder.”

Op je werk ben je de hele dag omringt door studenten en als je thuis komt zitten er ook nog twee op je te wachten, word je daar soms niet helemaal gek van?
“Nee, ik kan er echt van genieten. De ergernissen van mijn dochters over school zijn zo herkenbaar. Dan klagen ze over dat docenten niks vertellen wat met de lesstof te maken heeft. Ik hoor dan bepaalde studenten uit mijn eigen klas praten. Ik probeer ze mee te geven; ‘ga naar die lessen, daar gebeurt het. De docent weet wat belangrijk is en dat hoor je in die lessen.’ Nu doen ze dat en merken ze dat die docenten vaak wel wat nuttigs te vertellen hebben.”

Je werkt inmiddels al 20 jaar als docent, wat is er elk nieuw schooljaar weer het leukste?
“Het repeterende karakter. Je denkt: elk jaar komt er weer een bak aan nieuwe studenten binnen, maar je kan altijd dezelfde types herkennen. Je hebt de creatievelingen, die er op een opleiding als deze altijd tussenuit springen. Maar ook de ‘spring in het veldjes’, ‘hotello’s’, die altijd strak in pak zijn of de bescheiden types. Die laatste zie je het meeste veranderen. Ik vind het mooi dat ik de studenten meerdere jaren volg, waardoor ik die verandering ook meemaak.

Ik had laatst een afstudeerder en die ouders gaven aan hoe erg hun kind was veranderd, in positieve zin. Dat raakt mij dan zo erg. Ik heb die student in al die jaren zo op zien bloeien. Als zelfs de ouders dat zien, dan is de verandering echt groot. Door die student af een toe een spiegel voor te houden, heb ik daar toch een soort bijdrage aan mogen leveren."