Evi’s dateleed (11): Kats verliefd

Ik ben nog nooit zo verliefd geweest. Ik ben één keer verliefd geweest. Toch is het niet te vergelijken met wat ik nu voel. Vlinders, blozen, die domme grijns op mijn smoel. Ik lees elke ochtend in de trein een van de boeken die ze aan mij heeft uitgeleend. Ik kies zorgvuldig welke boeken ik teruggeef. Ik sta in de winkel van elk product op te zoeken of het vegan is. Ik moet glimlachen als ik een appje van haar krijg.

Ik mis haar. Zelfs als ik haar net heb uitgezwaaid.

Ik ben kats verliefd. Hoteldebotel. Head over heels. Iedereen die dit gevoel kent, weet; dat is heerlijk. Alsof je de wereld aan kan. Alsof de rest er allemaal een stuk minder toe doet. Ik wil alles samen met haar doen, zelfs als dat een date naar dinoland (waargebeurd) is. Verschrikkelijk voor twee lesbiennes van rond de twintig, zonder kinderen. Een geweldige test om te zien of je het zelfs daar nog gezellig hebt. Dat hadden we.

Alleen is er een keerzijde aan dat hele verliefd zijn. Buiten het feit dat ik verschrikkelijk vergeetachtig ben geworden, nog erger dan ik al was. Dat ik constant aan haar moet denken. Dat mensen me constant vragen waarom ik zo dom naar mijn telefoon zit te lachen en ik meerdere keren per week twee uur in de trein zit (daarom lees ik nu zo veel). Die keerzijdes neem ik voor lief.

Ik bedoel dat als je verliefd bent opeens al je onzekerheden, angsten en gedachtes tien keer groter worden. Verliefdheid en onzekerheid zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Voor mij dan.

Goed genoeg willen zijn. Mooi genoeg. Grappig genoeg. Lief genoeg. Gewoon genoeg. Voor al mijn vriendinnen die nu denken: ‘ze heeft altijd zo’n grote bek als wij dit over onszelf zeggen’. Ik snap jullie nu maar al te goed. Ik heb makkelijk praten door te zeggen dat jullie heus wel leuk, lief, grappig en mooi genoeg zijn. Zodra het over jezelf gaat, is dat opeens heel anders.

Er is altijd de angst dat iemand weg kan gaan. Kan besluiten dat het mooi geweest is. In kan zien dat ik niet ben zoals ze dachten. Een angst dat je kwijtraakt, wat juist zo leuk is.

Ik heb totaal geen reden om dit te denken. Djaylinn -een schuilnaam- is een schat. Zij is ook verliefd. Wat ik haar overigens na twee glazen wijn, op een terras in Nijmegen, uit het niets vroeg. Zij vond het een domme vraag. ‘Als je dat niet kan zien, ben je wel heel blind.’ Ik moet weer lachen als ik dit typ. Ze heeft ook gelijk.

Ze is lief voor mij. Zij snapt mij. Zij durft de juiste vragen te stellen. Ik moet altijd om haar lachen. Ik kan huilen bij haar. Ik heb het idee dat ik haar al heel lang ken. Zij ziet het aan mij als ik in gedachten verzonken ben. De dromers zullen dit herkennen.

Iemand die geen vat op je kan krijgen. Iemand wil weten wat er in je hoofd speelt. Maar je weet dat meer dan helft van de tijd zelf niet eens. Ik praatte als kind tegen mijzelf, verzon volledige familiegeschiedenissen voor mijn barbiepoppen en als ik een boek las dan kon je mij uren laten zitten en was ik zelf een karakter in dat verhaal geworden.

Als volwassene doe je dat niet meer. Behalve dat van die boeken dan. Nu ben ik een dagdromer. Overdenker. Een onzeker type. Een twijfelaar.

Met Djay is dat nergens voor nodig. Zij snapt mij, ook als ik mijzelf niet begrijp. Ze heeft het beste met mij voor, ik met haar. Ze denkt aan mij, praat lief over mij, schrijft mij kaartjes en haalt mijn favoriete ontbijt.

We zijn allebei verliefd. Meer is er niet om over te piekeren, peinzen en denken.

Dus voor alle twijfelaars, dromers en overdenkers. Zoek een Djay in je leven. Je gaat nog steeds over dingen piekeren, maar dat vind je dan opeens niet zo erg meer. Zoek wel alsjeblieft naar een andere Djay, want deze wil ik nog even houden.