Met een hoge hartslag en zweetoksels meer dan een uur in de trein, onderweg naar Utrecht Centraal. Ja, ik kon mij weer een keer omringen met iets anders dan koeien en weilanden. Op date met een leuke Utrechtse? Nee, een echte Brabantse. Ommen en Breda liggen nogal een stuk uit elkaar, dus Utrecht werd onze ontmoetingsplek. De stad waar ik altijd wilde wonen toen ik zestien was. Al kwam dat meer door de meiden die ik daar zag lopen dan de stad. Weet ik nu.
Mijn date was een match die gelukkig toch nog van zich liet horen. Na een tijdje praten vroeg ze mij zelfs op date, dus zei ik ja. Daar ging ik weer, net als een aantal maanden terug, met zwoksels (zweetoksels) en een hoge hartslag onderweg naar iemand die ik eigenlijk amper ken. Eén ding durfde ik al wel te voorspellen; ze is in ieder geval gezellig.
Even voor de beeldvorming, mijn date is een 22-jarige Brabander, rond de 1 meter 70 en kort geblondeerd haar. Verder draagt ze baggy kleren en vind ik haar uitstraling lief, dat denk ik ook meteen als ik haar over het plein naar me toe zie komen lopen.
We teuten wat weg terwijl we zoeken naar een plekje in de zon op de Utrechtse terrassen. Haar accent is heel licht, wat mij toch verbaast. Maar ik vind het niet per se jammer. Al heb ik er ook niks op tegen. We zoeken naar een restaurant, omdat we nog moeten dineren. Is dat een goed idee op je eerste date? Menig forum zou zeggen van niet, maar binnen de norm vallen is toch al niet mijn ding.
Het wordt een Italiaans restaurantje eng dicht aan de gracht, waardoor ik de hele date al letterlijk in het water zie vallen. Het valt de hele avond amper stil, want er is genoeg te vertellen over onze thuissteden, hobby’s, sporten van vroeger en de middelbare school. We hebben onze pasta’s op, maar zijn nog niet uitgepraat.
We gaan naar Café De Zaak, op aanraden van een vriend van mijn date. De barman draagt een shirt van Big Thief, wat ik een ontzettend goede band vind, en er zijn meer alternatievelingen in dit café te vinden. Geen verkeerde keuze dit.
Ik besluit online vragen op te zoeken. Niet omdat het gesprek stilvalt, maar omdat we daar allebei een zwak voor hebben. We hebben vaak dezelfde antwoorden en we lachen vaak. Toch kan ik het niet laten om af en toe even te kijken wie er binnen komt lopen. Het voelt fout, maar gebeurt toch. Is het als een kind in de snoepwinkel? Iets wat gebeurt omdat ik thuis in Ommen niet zo vaak nog een keer achterom kijk? Of ben ik toch op zoek naar iets anders?
In de laatste trein terug naar Ommen bel ik met een van mijn beste vriendinnen. Tessa is gelukkig nog wakker en wil graag álles horen. Dat het gezellig was en ik haar echt heel lief en leuk vind, maar ook dat ik twijfel of er meer tussen ons is dan dat, vertel ik haar. Een spark, chemie, aantrekkingskracht, spanning, al die dingen.
Als ik bijna thuis ben krijg ik een appje; zullen we nog een keer afspreken? Ik zeg weer ja. Ik moet het nog een kans geven.
Dus daar zitten we ongeveer een week later, met fruitbiertjes en stokbrood, in park Lepelenburg (Utrecht). Weer kletsen we de uren weg, terwijl er ondertussen naast ons een stel een volledige tafel, stoelen, serviesset en kaarsen komt uitstallen. Midden in het park. Alle schaamte verdwijnt in Utrecht blijkbaar. Zij zijn beter voorbereid dan wij.
Ik probeer ondertussen dichter bij mijn date te gaan zitten. Even peilen of ik er meer bij ga voelen. Maar ik heb uitzicht op een knappe vrouw (duiffie). Weer kan ik het niet laten om even te kijken. Biceps hebben en dan een zwart hemd aan trekken vraagt er ook een beetje om. Toch?
Ik snap weer helemaal waarom ik als 16-jarige in hartje Utrecht wilde wonen.
In de trein app ik mijn date dat er niet meer in zit dan iets vriendschappelijks. Ze reageert lief en ziet het ook zo. Het ligt ook echt niet aan haar. Op papier zou ik meteen voor haar tekenen, maar chemie is niet te forceren.
Binnenkort dan toch maar terug naar park Lepelenburg. Gewoon even kijken wat er rondloopt. Of ik loop café De Zaak binnen met een herkenbaar bandshirt.
Evi's Dateleed
In Evi’s Dateleed neem ik je mee in het heerlijke leed dat daten heet. Deze 22-jarige student Creative Business uit een klein gehucht bij Ommen gaat voor jullie schrijven over haar zoektocht naar de ware vrouw. Soms romantisch, vaker rampzalig, maar altijd eerlijk, al is het dan met het schaamrood op de kaken. Ik beloof dat ik swipe, struikel en flirt en hoop boven alles dat ik niet overkom als een halvegare.
Rubrieken
Gerelateerde artikelen
Evi’s Dateleed (8): Gayvi etaleren
Ik ben mijzelf weer aan het etaleren op de datingapps. Na de blamages van afgelopen december durf ik het toch weer aan. Of nouja, er gebeurt zo weinig in de ‘echte’ wereld dat ik weer aan de verleiding heb toegegeven.
Evi’s dateleed (7): Dat vindt hij juist geil
Met mijn toenmalige vriendin kreeg ik in twee jaar tijd twee keer verbaal wat naar mijn hoofd geslingerd. Maar het afgelopen jaar, zonder vriendin aan mijn hand, is me dat al minstens tien keer overkomen. Als het niet vaker is.
Evi’s dateleed (6): Onderbuikgevoel
Het is klaar met Kos. Ik val maar meteen met de deur in huis. Onverwacht nieuws als je mijn vorige column(s) hebt gelezen. Alles leek zo voorspoedig, rooskleurig, gezellig en onbezonnen.