Evi’s dateleed (10): Djaylinn!

In mijn laatste column schreef ik over een gezellige Brabantse, maar dat is niet de vrouw over wie deze update gaat. Een keer een positieve column, dat is al even geleden. Na het daten met de Brabantse nam ik mijn telefoon weer in mijn slappe pols om een nieuwe vleeskeuring te houden. Op Tinder kwam ik daar Djaylinn tegen. Dat is trouwens niet haar echte naam, maar haar zelfgekozen bijnaam voor deze rubriek, onder het mom ‘doe maar zo tokkie mogelijk’.

Djaylinn heeft androgyne gelaatstrekken (terugkerend patroon van mijn dates), een goed kapsel (vindt mijn zus die ex-kapster is ook), mooie tanden (ze heeft, net als ik, een kaakoperatie gehad, blijkt later) en een spontane blik (dan zal ze dat ook wel zijn, toch?).

Er staat een soort gouden sticker, door Tinder zelf, op haar foto geplakt met de tekst: heeft jou geliket. Een swipe naar rechts betekent dus dat we meteen een match zijn. Ik kan nog één andere foto zien, met haar hondje, maar daar moet ik het mee doen. Ik twijfel niet lang. Ze is namelijk hartstikke knap. Hup naar rechts dan maar.

Een berichtje sturen laat ik aan haar over. Ik heb geen zin om weer geghost te worden. Het openingsbericht volgt snel, met een compliment, en we praten wat. Ze vraagt, vrij snel, of we anders niet gewoon een drankje moeten doen. Paniek. Ja dat wil ik wel, maar ik heb eigenlijk geen goed beeld van haar. Het advies van mijn medehomo; ‘lekker doen joh, je hebt niks te verliezen.’

(Hot)

Daar ga ik een paar dagen later, in een soort blinde paniek met de trein naar Arnhem. Djaylinn woont in Nijmegen (ze heeft verzocht of ik wil doen alsof ze op een woonwagenkamp woont). Als ze op mij af komt lopen, schrik ik een beetje van wat ik zie. Ze is lang (hot), ze heeft nog iets korter haar dan op de foto (lees opgeschoren) en een goede outfit aan (oftewel lekker lesbisch).

We wandelen naar park Sonsbeek en dan komt het met bakken uit de lucht. Ik kan nu doen alsof het eruit zag als die ene scène uit The Notebook (romantische klassieker) waarin de hoofdpersonen in de stromende regen elkaar hartstochtelijk in de armen vliegen. De realiteit was dat de slag uit mijn haren werd gewassen, ik de regen langzaam door mijn broek heen voelde komen en bij Djaylinn haar gel niet meer in haar kapsel zat, maar recht haar ogen in was gelopen.

Als natgeregende honden praten we uren weg in het restaurant en worden mijn zenuwen iets minder, maar als ze mij net iets te lang aankijkt zijn alle zenuwen weer terug.  

Angst

Als we afscheid hebben genomen op het station, app ik meteen mijn vriendinnen. Dat het leuk was. Dat ze heel knap is. Dat we de tijd makkelijk hebben volgepraat. Maar ook dat ik denk dat ze mij niet nog een keer wil zien. Een gevoel, of eigenlijk meer een angst, dat ze daar niet op zit te wachten. Mijn vriendinnen verklaren mij voor gek.

Ik besluit haar meteen op een tweede date te vragen. Ik krijg een ‘ja’ als ik onderweg ben naar Ommen. Ik ben zo blij als een kind.

Een tweede date wordt een derde date en vervolgens kwam er een vierde date. Ik heb zelfs haar appartement gezien en katten ontmoet. Die bleken gek op mij, terwijl ze normaal niets van onbekenden moeten hebben. In de lesbische datingscene is een goede band met haar katten toch wel het hoogst haalbare, dus die punten zijn binnen.

Alles loopt, nog steeds, op rolletjes. Ze durft het zelfs aan om dit weekend langs te komen in het pittoreske Ommen. Ze gaat mijn ouders ontmoeten. Ik heb hun wel duidelijk gemaakt dat het nog niks officieels is (pap en mam ik snap jullie, het daten van tegenwoordig is vaag).

Er wordt dan zelfs een dansje gewaagd in De Vriendenclub, wat de kans dat ik bekenden tegen ga komen alleen maar groter maakt. Mijn beste vriendin (Emma) zei zelfs meteen dat ze alles op alles ging zetten om aanstaande zaterdag in de enige uitgaanstent van Ommen te zijn.

Ze is wel eens minder enthousiast geweest om mij te zien.