Het zit erop. Het is klaar. Over en uit met de pret. De romantiek is niet dood gelukkig, juist springlevend. Maar deze rubriek is wel eindig en dat einde is nu aangebroken. Na 12 afleveringen is het klaar met dateleed. In mijn dateleven gaat het nog steeds bijzonder goed. Door de sleutel van haar huis aan mijn sleutelbos kan ik naar binnen wanneer ik wil. We hebben een waslijst aan activiteiten die we nog gaan doen en er liggen zelfs plannen om samen op vakantie te gaan.
November vorig jaar had ik nooit gedacht dat dit het verloop van deze rubriek zou zijn. Het begon met licht geflirt in de enige uitgaanstent van Ommen. Ik installeerde alle denkbare datingapps. Waar ik vervolgens meermaals op werd geghost. Ik liet mij niet uit het veld slaan en swipete stiekem naast mijn ouders op de bank flink door. Er volgden daadwerkelijke dates, zoals met Kos uit Groningen.
Dates in gebrekkig Engels, samen Brokeback Mountain kijken en valpartijen in de sneeuw. Na een paar maanden daten kreeg ik alleen een onvermijdelijk onderbuikgevoel dat ik dit niet moest doen en kapte het af. Tot de dag van vandaag was dat wel de juiste keuze.
Ik ging ook op twee dates met een hele gezellige Brabantse, alleen dwaalden mijn ogen daar iets te vaak af naar de andere duiffies (term voor knappe queer-vrouwen in deze rubriek) die in het café zaten of in het Utrechtse park lagen te zonnen. Menselijk misschien, maar toch ook een beetje smerig als ik het zo teruglees.
Maar toen was daar Djay (zelfgekozen schuilnaam, volledige naam; Djaylinn) uit Nijmegen. Een échte duif uit Nimma, die mij na een heel kort appgesprek op date vroeg. Ik zei gelukkig ja. Onze eerste date begon goed; we kregen een keiharde plensbui op onze lesbische kapsels en zorgvuldig gekozen outfits.
Toen schreef ik in de aflevering: “Ik kan nu doen alsof het eruit zag als die ene scène uit The Notebook (romantische klassieker) waarin de hoofdpersonen in de stromende regen elkaar hartstochtelijk in de armen vliegen. De realiteit was dat de slag uit mijn haren werd gewassen, ik de regen langzaam door mijn broek heen voelde komen en bij Djaylinn haar gel niet meer in haar kapsel zat, maar recht haar ogen in was gelopen.”
Nu we bijna twee maanden verder zijn kijk ik er stiekem wél naar alsof het een scène uit The Notebook was. Het was stiekem heel romantisch, ietwat knullig misschien, maar ik had het met niemand anders willen doen.
Het bleef daar niet mij. We hebben ook met ons brakke hoofd een hele zondag in Dinoland doorgebracht. Wij kunnen je ook niet vertellen waarom we dat hebben gedaan. Die middag leidde wel tot een waslijst aan dingen die wij samen willen doen.
Een greep uit die magistrale ideeën.
- De meest lesbische sport van alle sporten proberen; boulderen
- Elkaar een extreme make-up look geven (wordt ze toch nog echt Djaylinn)
- Een gehoortest doen (gelukkig kun je dit stuk lezen in plaats van luisteren he Djay?)
- Een middag larpen (mijn grootste angst)
De lijst houdt daar bij lange na niet op, er staan in totaal al 33 dingen op en de lijst wordt elke week langer. Van de 33 dingen hebben we er al 7 kunnen afvinken. Zoals samen naar een festival gaan (Pigstock 2026 laat je horen), naar de bios (gillen bij Obsession), samen stappen in Ommen (niet zonder slag of stoot helaas), een tosti eten ondanks dat ze vegan is (sorry koeien) en nog een paar meer.
Binnenkort wordt mijn nummer één van deze lijst afgevinkt. Samen kamperen. Als dochter van twee echte kampeerfanaten ben ik met de toiletrol onder de arm grootgebracht. Djay heeft nog nooit gekampeerd en ik ben er heilig van overtuigd dat ze het geweldig gaat vinden. We moeten wel.
Daarnaast is samen een tent opzetten dé relatietest. Kom daar maar eens zonder ruzie, schreeuwen of op zijn minst flinke irritatie vanaf. Echt romantisch is dat niet, maar zelfs een tent opzetten is met haar nog romantisch.
Evi's dateleed
In Evi’s Dateleed neem ik je mee in het heerlijke leed dat daten heet. Deze 22-jarige student Creative Business uit een klein gehucht bij Ommen gaat voor jullie schrijven over haar zoektocht naar de ware vrouw. Soms romantisch, vaker rampzalig, maar altijd eerlijk, al is het dan met het schaamrood op de kaken. Ik beloof dat ik swipe, struikel en flirt en hoop boven alles dat ik niet overkom als een halvegare.
Rubrieken
Gerelateerde artikelen
Evi’s dateleed (11): Kats verliefd
Deze is voor alle twijfelaars, dromers, onzekere types en overdenkers. Voor de mensen die als ze alleen in bed liggen pas weten wat ze die middag in dat ene gesprek éigenlijk hadden moeten zeggen. Voor de mensen die het allemaal voor elkaar lijken te hebben, maar die stiekem ook niet weten wat ze aan het doen zijn. Deze is voor jou. Deze is voor mij. Deze is voor Djay.
Evi’s dateleed (10): Djaylinn!
De zaken gaan goed in lesbiland. Mijn persoonlijke lesbiland dan. Dat ik dat kan zeggen in de eerste dagen van juni (pride-maand) is perfecte timing en natuurlijk mijn vooropgezette plan van deze rubriek. De maand waarin de bloemetjes (en bijtes) weer overal zijn. Ach, u kent het wel. Maar goed, na mijn vorige column vereist deze positieve mededeling toch wat uitleg.
Evi’s dateleed (9): Brabantse gezelligheid
Met een hoge hartslag en zweetoksels meer dan een uur in de trein, onderweg naar Utrecht Centraal. Ja, ik kon mij weer een keer omringen met iets anders dan koeien en weilanden. Op date met een leuke Utrechtse? Nee, een echte Brabantse. Ommen en Breda liggen nogal een stuk uit elkaar, dus Utrecht werd onze ontmoetingsplek. De stad waar ik altijd wilde wonen toen ik zestien was. Al kwam dat meer door de meiden die ik daar zag lopen dan de stad. Weet ik nu.