Onbezongen held Threes Willemsen: “Deze balie ziet eruit alsof hij uit 1900 stamt”

Hoe vaak wordt jouw naam eigenlijk fout geschreven? Je bent de eerste Threes die ik ooit ontmoet hebt.
“Behoorlijk vaak. Ik ben vernoemd naar mijn oma. Die heette Theresita. Maar Threes Willemsen is een oerhollandse naam, terwijl ik een Surinaamse moeder heb en een Nederlandse vader. Daardoor zijn mensen vaak wel verrast als ik binnenkom. Ben jij Threes, klinkt het dan? Wat zie je er exotisch uit, hoor ik dan. Dat vind ik wel grappig.”

Heb je veel binding met je Surinaamse roots?
“Dat valt eigenlijk wel mee. Mijn man baalt er wel een beetje van dat ik nooit Surinaams heb leren koken. Ik ben er ook nog niet geweest, al staat dat nog wel op mijn wensenlijstje, samen met de kinderen. Ik heb een zoon van 22 en een dochter van 26.”

Twee volwassen kinderen, zijn dan ook de ergste zorgen voorbij?
Nou, ze worden wel ouder en daarmee wel zelfstandiger. Daarmee krijg je ook een stuk vrijheid terug en kan ik weer gewoon de deur uitlopen als ik daar zin in heb. Tegelijkertijd: mijn dochter was 19 toen ze alleen naar Bali ging. Dat was wel even een ding. Zeker toen ze daar met met een medestudent een scooterongeluk had. Later bleek ook nog dat ze van die illegaal gestookte drank had gehad.  Soms is het ook goed dat je niet alles weet.”

Even naar de balie waarachter jij al 16 jaar zit. Heb jij een trucje om te blijven glimlachen als je een vervelende klant hebt?
Niet echt. Wat ik wel doe: ik probeer altijd het gesprek aan te gaan. En in alle eerlijkheid valt het op Saxion reuze mee. Tuurlijk heb je wel eens een vervelende figuur, maar dan is er altijd nog hulp van de beveiliging. Ook komen er wel eens verwarde personen binnen, die van alles willen verkondigen."

Voel je je wel eens onveilig achter de balie?
Nee. Wel eens niet prettig. Je leert ook bepaalde types herkennen. Laatst kwam hier een hele groep binnen, zonder tas, met de capuchon nog op hun hoofd. Van die types die een zonnebril ophebben, terwijl het regent. Dan krijg je toch een bepaald onderbuikgevoel. Dat bleek wel te kloppen, want ze bleken aan allerlei deuren te morrelen. Ik denk dat ze op rooftocht waren. 

Wat vind je het leukst aan je werk?
“Dat het zo divers is. Er komen zoveel verschillende soorten langs: jong en oud, dik en dun, met allerlei uiteenlopende vragen. Ze denken allemaal dat ik een soort Wikipedia ben. Laatst kwam er een drijfnatte collega bij de balie vragen of ik misschien droge sokken voor hem had. Of ze vragen om paracetamol, pleisters of maandverband, dat komt ook vaak voor.”

Maak je je wel eens zorgen dat je baan verdwijnt? In het Edith Stein-gebouw in Enschede stond een tijdje een zuil om de vragen van bezoekers te beantwoorden.
“Echt? Dat wil toch niemand? Persoonlijke aandacht kan zo’n zuil niet geven. Er is wel eens sprake van geweest dat de receptie zou verdwijnen, of dat verhaal ging toen rond. Wat ik in ieder geval begrepen heb is dat we ons tijdens de huidige reorganisatie geen zorgen hoeven maken. Dat is fijn, want ik zie mezelf dit nog wel jaren doen.”

Die zuil kan ook niet helpen met natte sokken.
“Haha. Precies. Er komen ook vaak mensen vragen waar ze nou bijvoorbeeld moeten eten na een receptie. Of hoe het parkeren precies werkt. Bovendien heeft zo’n zuil geen gezicht. Ik krijg heel vaak te horen dat ik het gezicht ben van de hal. Nadeel daarvan is dat mensen ook denken dat ik in het gebouw overnacht.”

Een variant op een klassieke interviewvraag: wat is iets dat collega’s niet van je weten? Heb je gekke hobby’s ofzo?
“Eigenlijk is er niet zoveel gek aan mij. Maar: je zou kunnen zeggen dat ik vroeger wel een gekke hobby had, tenminste voor een vrouw. Vroeger heb ik gebiljart. Toch van oudsher een klassieke mannenbezigheid. Sterker nog: met anderen heb ik toen de eerste damesbiljartvereniging in het Oosten van het land opgericht. Die heette Golden Girls, fout he?”

En wonnen jullie wel eens?
“We wonnen wel eens, maar daar ging het uiteindelijk ook niet alleen om. Het ging ook om de gezelligheid, samen een biertje drinken. Al is dit allemaal al jaren geleden, af en toe vind ik het nog wel eens leuk om te biljarten.”

Stel dat jij nou voorzitter van het college van bestuur zou zijn, wat zou je dan veranderen?
“Nou pfoeh, ik weet niet of dat wel voor mij weggelegd zou zijn. Ik hoor wel eens collega’s over slechte communicatie. In alle eerlijkheid vind ik dat zelf best meevallen. Ik zou het dus niet gelijk weten.”

Iets kleiner dan: en als je de muziek in de hal zou mogen bepalen?
“Eerlijk gezegd mag ik wel eens aan de radio zitten. Waar ik van houd? Doe maar een beetje soul, of jaren ’80, ook heerlijk om naar te luisteren. De Bee Gees, Saturday Night Fever, Skyradio soms, al word je daar met de kerst wel horendol van. In ieder geval geen house.

Dus de muziek bij de Spar zou je niet draaien.
“House vind ik niet om aan te horen, ik vrees dat ik dan een epileptische aanval krijg.”

Is er eigenlijk veel veranderd in de 16 jaar dat je hier werkt?
“Behoorlijk. Nu zit ik in mijn eentje achter de balie. Vroeger zaten we met zijn vieren: eentje achter de balie, en drie achter de telefoon. Nu ben je dus meer alleen. Gelukkig hebben ze Teams uitgevonden: dan kan je op een rustig moment nog een beetje kletsen. Ook de werkzaamheden zijn heel anders: er gaat inmiddels zoveel digitaal. Vroeger waren we de hele dag druk met treinkaartjes uitprinten, dat hoeft bijvoorbeeld niet meer.”

En de studenten?
"Niet echt. Wat je wel ziet: een heel groot verschil tussen de studenten onderling. Vaak kan ik aan de neus al zien welke studie iemand doet, bijvoorbeeld archeologiestudenten pik je er zo uit.”

Voel je voldoende waardering op Saxion?
"Dat denk ik wel. Ik heb het gevoel dat mijn leidinggevende wel waardeert wat ik doe, en ik heb voldoende vrijheid."

En financieel?
“Het kan altijd beter natuurlijk. Ook over de salarissen van de huismeesters wordt al jaren over gepraat. Wat dat betreft denk ik wel: waarom duurt op Saxion altijd alles zo lang?

Is dat dan misschien wat jij zou veranderen als voorzitter van het CvB?
“Ik heb nog een andere: onze receptie ziet eruit alsof hij uit 1900 stamt. Hij is zo verouderd. Je kunt hem niet eens in hoogte verstellen. Bij een moderne school zou je een balie willen die eruit springt. Dat mensen binnenkomen en denken: wow, wat is dit mooi. Gewoon een beetje hip. Nou zijn ze op de 5^e verdieping begonnen, daar is alles spik en span. Die volgorde snap ik niet helemaal.”

Op de vijfde kun je veel bureaus wel in hoogte verstellen.
“Dat bedoel ik. Aan deze moet je bij wijze van spreken niet aankomen.”

Hoe ben jij eigenlijk op Saxion terechtgekomen?
“Mijn zusje werkte hier al. Die werkt hier al 27 jaar. Via haar hoorde ik dat er een functie was, ik mocht op gesprek komen en ik mocht blijven. Nu komt ze nog regelmatig langslopen. Even kletsen. Iedereen weet ook: dat is mijn zus.”

Wat heb je op Saxion geleerd?
“Ik vind dat hier heel veel collegialiteit is. Ik heb heel fijne collega’s om te werken. Ik heb ook wel eens bij een commercieel bedrijf gewerkt, daar was het meer achter de ellebogen. Dat is op Saxion helemaal niet zo. Hier zijn zoveel mensen die hier al heel lang werken. Die vertrouwdheid is fijn.”

Wat maakt iemand een goede receptionist?
“Empathie. Je moet je in andere mensen kunnen verplaatsen. Dat is heel belangrijk. We zoeken altijd naar een oplossing. Of iemand nou ziek is, of gevallen met de fiets. Ik denk dan altijd: als dat mijn dochter was, dan zou ik ook willen dat ze geholpen werd.”