Column: Crisiskerst
Stress, drukte in mijn hoofd en te weinig tijd in een dag. Dat zijn constante factoren in mijn leven. Aan het einde van het jaar net wat heftiger dan normaal. Ik kijk uit naar een nieuw begin, een schone lei, maar er staat nog iets in de weg: de kerstdagen.
Het is ieder jaar hetzelfde liedje. De zussen hebben kledingstress, er is weer eens ruzie binnen de (schoon-)familie, de datumprikkers worden niet ingevuld, de kerstverlichting laat het afweten. Alsof het allemaal nog niet erg genoeg is, kom je er op het laatste moment achter dat je geen bakboter meer hebt voor die allemachtig grote kalkoen. Wát-een-feest die kerstdagen.
Alle verplichtingen en de schone schijn die de wereld ophoudt, passen niet langer in mijn manier van denken. Waarom moeten we zoveel eten hebben? Waarom kerstmuziek luisteren als niemand dat leuk vindt? En dat gehannes met die boom. Die beladen kerstsfeer doet niemand echt goed. Daarom kijk ik zo uit naar deze kerst in crisistijd.
Bijna zeven jaar lang werkte ik in de horeca en spendeerde steevast de feestdagen in het restaurant. Soms kreeg ik een kijkje achter de schermen van het gezinsleven en verloor de perfecte familie haar vernis. Een jolige moeder bestelt nóg een wijntje, een onopgevoed kind laat zich niet corrigeren en verdwijnt stampvoetend onder de tafel. Heerlijk! Want zodra ik thuis kwam van werk, was mijn familie al klaar met die geforceerde gezelligheid en deed iedereen weer normaal. De tafel was afgeruimd, de wijn was op en All You Need is Love was afgelopen. Wegwezen Robert!
Dan het kerstontbijt, de kerstbrunch met de schoonfamilie en in mijn geval: een herkansing op het kerstdiner bij mijn vader. Ik ben wat je noemt een grote eter, maar met mijn 162 centimeter en tengere postuur is het onwaarschijnlijk dat ik maaltijden naar binnen schrans als Obelix. Het is een keertje klaar met al dat eten, wil ik maar zeggen. Maar etiquette en vriendelijkheid eisen dat ik dooreet.
Ben ik dan een kersthater? Welnee. Inmiddels woon ik op mezelf en dan heb je wat meer keuze met wie je de kerst doorbrengt. De eerste keer was met mijn huisgenootje. We hebben onze kerstboom nooit meer afgetakeld. Hij staat al zeker twee jaar te pronken op de afzuigkap, zonder lampjes, dat dan weer wel. Want mijn grootste kerstergernis is het overdreven theater. Het doel van kerst moet zijn om momenten door te brengen met je dierbaren en te genieten van de tijd met elkaar. Maar waarom alleen met kerst en niet op een willekeurige dag in november?
Die kleine kerstboom op de afzuigkap, is een dagelijkse herinnering om iedere dag te genieten van mijn dierbaren. Misschien dat ik er dit jaar maar eens nieuwe lampjes in hang.
Maxime Gokoelsing (21) is vierdejaars student creative business. Deze column verschijnt ook in het eenmalige kerstmagazine van SaxNow, dat deze week verzonden wordt.
Gerelateerde artikelen
‘Niet zwijgen als de wereld schreeuwt’: manifest voor dialoog in Saxion-onderwijs
Een groep medewerkers wil dat alle Saxion-opleidingen aandacht hebben voor verschillende meningen en polariserende vraagstukken en dat dit ook in het lesprogramma wordt opgenomen. Die oproep doen ze aan het bestuur met een manifest.
Dolores genomineerd voor Ad Talent Award; “Nooit verwacht”
“Dit moet het worden en anders weet ik het ook niet meer”, dacht Dolores van den Berg (24) toen ze aan de associate degree (Ad) Ondernemerschap & Retail begon. En met klinkend succes: ze is vanwege haar nieuwsgierigheid en ondernemende houding genomineerd voor de Ad Talent Awards.
Saxion-studente Elke met moeder en zus de Alpe D’huez op voor KWF: nadat moeder kanker overleefde zijn ze hechter dan ooit
Saxion-student Elke Westenbroek beklimt samen met haar moeder Marjon en zusje Veerle de Alpe d'Huez om geld op te halen voor KWF. Drie jaar geleden kreeg haar moeder namelijk de diagnose kanker. Inmiddels is ze genezen en wil ze iets terug doen voor kankeronderzoek. “Ik denk dat ik het fysiek wel aankan, maar mentaal wordt het een uitdaging.”