Column: Crisiskerst
Stress, drukte in mijn hoofd en te weinig tijd in een dag. Dat zijn constante factoren in mijn leven. Aan het einde van het jaar net wat heftiger dan normaal. Ik kijk uit naar een nieuw begin, een schone lei, maar er staat nog iets in de weg: de kerstdagen.
Het is ieder jaar hetzelfde liedje. De zussen hebben kledingstress, er is weer eens ruzie binnen de (schoon-)familie, de datumprikkers worden niet ingevuld, de kerstverlichting laat het afweten. Alsof het allemaal nog niet erg genoeg is, kom je er op het laatste moment achter dat je geen bakboter meer hebt voor die allemachtig grote kalkoen. Wát-een-feest die kerstdagen.
Alle verplichtingen en de schone schijn die de wereld ophoudt, passen niet langer in mijn manier van denken. Waarom moeten we zoveel eten hebben? Waarom kerstmuziek luisteren als niemand dat leuk vindt? En dat gehannes met die boom. Die beladen kerstsfeer doet niemand echt goed. Daarom kijk ik zo uit naar deze kerst in crisistijd.
Bijna zeven jaar lang werkte ik in de horeca en spendeerde steevast de feestdagen in het restaurant. Soms kreeg ik een kijkje achter de schermen van het gezinsleven en verloor de perfecte familie haar vernis. Een jolige moeder bestelt nóg een wijntje, een onopgevoed kind laat zich niet corrigeren en verdwijnt stampvoetend onder de tafel. Heerlijk! Want zodra ik thuis kwam van werk, was mijn familie al klaar met die geforceerde gezelligheid en deed iedereen weer normaal. De tafel was afgeruimd, de wijn was op en All You Need is Love was afgelopen. Wegwezen Robert!
Dan het kerstontbijt, de kerstbrunch met de schoonfamilie en in mijn geval: een herkansing op het kerstdiner bij mijn vader. Ik ben wat je noemt een grote eter, maar met mijn 162 centimeter en tengere postuur is het onwaarschijnlijk dat ik maaltijden naar binnen schrans als Obelix. Het is een keertje klaar met al dat eten, wil ik maar zeggen. Maar etiquette en vriendelijkheid eisen dat ik dooreet.
Ben ik dan een kersthater? Welnee. Inmiddels woon ik op mezelf en dan heb je wat meer keuze met wie je de kerst doorbrengt. De eerste keer was met mijn huisgenootje. We hebben onze kerstboom nooit meer afgetakeld. Hij staat al zeker twee jaar te pronken op de afzuigkap, zonder lampjes, dat dan weer wel. Want mijn grootste kerstergernis is het overdreven theater. Het doel van kerst moet zijn om momenten door te brengen met je dierbaren en te genieten van de tijd met elkaar. Maar waarom alleen met kerst en niet op een willekeurige dag in november?
Die kleine kerstboom op de afzuigkap, is een dagelijkse herinnering om iedere dag te genieten van mijn dierbaren. Misschien dat ik er dit jaar maar eens nieuwe lampjes in hang.
Maxime Gokoelsing (21) is vierdejaars student creative business. Deze column verschijnt ook in het eenmalige kerstmagazine van SaxNow, dat deze week verzonden wordt.
Gerelateerde artikelen
Facility Management bestaat 50 jaar: ‘Wij waren de eerste met deze opleiding’
Wat in 1976 ooit begon als Toegepaste Huishoudwetenschappen groeide in 50 jaar door naar Facility Management. Dus viert de opleiding dit jaar een feestje, maar wel op een manier ‘die past bij een ‘tijd vol bezuinigingen’. In die 50 jaar veranderde een hoop voor de opleiding en haar studenten, zegt opleidingsmanager Dicky van der Plas. “Toen we hier mee begonnen waren er nog helemaal geen computers.”
Column: Epy Drost
In een mededeling op mijnsaxion liet ons College van Bestuur bijna terloops weten dat er een onderzoek komt naar de mogelijkheden het Epy Drost-gebouw in Enschede af te stoten door verkoop of verhuur. Een bericht dat nogal een verrassing was voor de honderden mensen die in dat gebouw werken.
Asle Lubbers ontfermt zich over in auto opgesloten hond; maar een bedankje zit er niet in
Asle Lubbers heeft net haar eindgesprek gehad voor de deeltijdstudie Integrale Veiligheidskunde, als ze vanuit haar auto de kop van een hond omhoog ziet komen in de auto ernaast. Ze belt de politie, die de ruit intikt om de hond te bevrijden. De eigenaresse van de hond verschijnt ook, maar is lijkt zich van geen kwaad bewust. “Vindt u dit zelf niet erg dan?”