Column: Lieveheersbeestje
Toen ik gistermiddag na een lange dag in de intercity naar Enschede stapte, jeukte er iets aan mijn enkel. Ik zag dat er een beestje zat en knipte met duim en wijsvinger om hem van mijn enkel te krijgen. Net iets te laat zat ik dat het een lieveheersbeestje was, en dat ik hem met mijn agressieve vingerbeweging van zijn vleugels had gescheiden. Onmiddellijk spijt.
Snel googelde ik of het beestje zonder vleugels zou sterven, maar dat kon ik nergens vinden. Wel weet ik nu dat het aantal stippen op zijn rug niets zegt over zijn leeftijd. Goede moed houden dus, mijn dag was al lang genoeg en iemands dood wilde ik niet op mijn geweten hebben.
Voorzichtig raapte ik het beestje van de grond zodat niemand er met zijn schoen op zou gaan staan. De hele rit van Almelo naar Enschede hield ik hem vast alsof hij een bange puppy was. Dat moet was een raar gezicht zijn geweest. Gedurende de treinrit liet ik hem geen seconde uit het oog. Zodra de trein het perron opreed, scande ik de omgeving, op zoek naar een vredig plekje om hem zijn eventuele laatste rustplaats te geven. Dat was het minste wat ik kon doen, nu ik hem van vleugels en vrijheid had ontdaan.
Samen met Henry, zo noemde ik hem inmiddels, liep ik door de poortjes naar een grasveldje waar ik hem voorzichtig van mijn hand liet lopen. Toen Henry eenmaal gesetteld was, bleef ik nog even bij hem zitten. We hadden nu een band.
Ik voelde me nog een beetje schuldig, maar ik was mijn gruweldaad nu aan het rechtvaardigen. Ik schrok op door een bejaarde man, die met zijn mondkapje op een vriendelijk knikje gaf. Dat was het teken om te gaan. Na een blik op de klok realiseerde ik me dat ik nu echt naar huis moest vliegen, het was al laat. Dag Henry, ik vlieg nu namens ons allebei.
Maxime Gokoelsing (21) is vierdejaars student creative business
Gerelateerde artikelen
Afscheidsinterview Willem van Oosterom: tot op het allerlaatst les ‘met het zweet onder de oksels’
Willem is cabaret, zegt een collega. Willem is een ‘legend’, zeggen een aantal van zijn studenten online. Willem heeft als docent bijna veertig jaar topsport bedreven, zegt een van zijn beste vrienden. Hoe het ook zij: na 38 jaar op Saxion gaat docent Willem van Oosterom (SCE) met pensioen.
Opinie: Waardering voor het mooie beroepsonderwijs
De zure reacties op het kabinetsvoornemen een doctorsgraad te kunnen halen op het hbo raken lector Human Capital Stephan Corporaal, schrijft hij in deze ingezonden opinie. Hij vindt dat de afgelopen jaren hard is gewerkt aan breed beroepsonderwijs dat waardering verdient.
Facility Management bestaat 50 jaar: ‘Wij waren de eerste met deze opleiding’
Wat in 1976 ooit begon als Toegepaste Huishoudwetenschappen groeide in 50 jaar door naar Facility Management. Dus viert de opleiding dit jaar een feestje, maar wel op een manier ‘die past bij een ‘tijd vol bezuinigingen’. In die 50 jaar veranderde een hoop voor de opleiding en haar studenten, zegt opleidingsmanager Dicky van der Plas. “Toen we hier mee begonnen waren er nog helemaal geen computers.”