Spongebob-brein
Kennen jullie die ene SpongeBob-aflevering waar we een kijkje in het hoofd van de altijd schreeuwende tekenfilmspons krijgen? In zijn brein is het complete chaos en zie je allemaal mini-SpongeBobjes in blinde paniek rondrennen, terwijl alles in brand staat. Zo ziet mijn brein er volgens mij uit wanneer ik stress.
Ik stress niet snel, sterker nog, ik probeer soms zelf stress te kweken, zodat ik daadwerkelijk dingen gedaan krijg. Vriendinnen lachen me erom uit. Zij vinden het hilarisch als ik een paniekmoment ervaar. Eigen schuld, dikke bult, of zoiets.
Maar juist omdat dat stress en drukte constante factoren in mijn leven zijn, merk ik soms niet dat ik me anders ga gedragen. Diezelfde vrienden moeten me daar dan vaak op wijzen. Soms, heel soms, bevliegt een moment van besef me: ik ben aan het stressen.
Dat is dan meestal wanneer ik iemand afsnauw. Ik word kribbig en een beetje gemeen. Ik ratel en krijg mijn gedachten niet op een rijtje wanneer ik stress. Dus als jij toevallig bij mij in de buurt bent en mij probeert te helpen (don’t try), dan ben je de pineut. Alsof jij er iets aan kan doen dat ik een stressaanval heb. Ik weet ook wel dat jij er niets aan kan doen en jij weet dat ook, maar dat snauwen is gewoon niet nodig.
Na zo’n moment van besef, terwijl ik nagelbijtend aan mijn ringen zit de pielen, denk ik vaak: ‘Oké Max, alles komt goed. Vanavond schenk je een wijntje in en ga je ontspannen en lekker op tijd slapen. Alles. Komt. Goed.’
Drie keer raden waar ik dan aan denk als ik in bed lig? Juist. Dat het niet goed gaat komen. Klaarwakker schuif ik van zij naar rug en van buik naar foetushouding. Niets werkt. Dat gedraai lijkt juist averechts te werken, de meest bijzondere gedachten worden getriggerd, zoals ‘Hoe zou het voelen om vast te zitten in een achtbaan? Betaalt de Efteling goed? Moet ik misschien mascotte worden?. Maar ik heb helemaal niks met kinderen.
Wanneer ik na twee uur nog niet kan slapen, pak ik meestal mijn laptop. Ga maar tikken, ga maar schrijven, misschien ben je dan nog nuttig, denk ik dan.
Op YouTube zoek ik regengeluidjes, in de hoop dat het ritmische getik me helpt de slaap te vatten. En eindelijk, éindélíjk, lijkt het alsof al die brandende schreeuwsponsjes in mijn hoofd worden geblust. Ze klokken uit, lopen weg, en ik heb rust. Tot de volgende deadline.
Maxime Gokoelsing (21) is vierdejaars student creative business
Gerelateerde artikelen
Studium Generale over datalekken: die zijn al lang geen ver-van-je-bed-show meer
Afgelopen zomer schudde het datalek bij het bevolkingsonderzoek naar baarmoederhalskanker Nederland wakker. Vorige maand was het opnieuw raak: miljoenen Nederlanders werden slachtoffer van een hack bij Odido. Tijdens een Studium Generale-bijeenkomst werd verslaggever Sterre Woddema extra duidelijk dat datalekken en hacks allang geen ver-van-haar-bedshow meer zijn.
Eerste HBS-studenten in Verenigde Emiraten weer in Nederland, anderen komen zo snel mogelijk terug
De twaalf studenten van de Hospitality Business School die voor hun stage of afstuderen in de Verenigde Emiraten zijn, komen terug naar Nederland. De eerste studenten zijn gisterochtend aangekomen, voor de anderen zijn terugvluchten georganiseerd, laat Inge Doeve (International Office) weten. Saxion wil niet dat ze hun stage afmaken in de regio vanwege het conflict rond Iran.
Column: Poep
De website van het CBS is soms een mooie en wonderlijke plek voor informatie die ik nog niet had, maar waarvan ik ook niet wist dat het leven er een beetje grappiger door zou worden. Bijvoorbeeld hoe oud motorrijders en hun motor zijn of hoeveel mensen last hebben van hondenpoep in hun buurt (6 op de 10 in 2024, een stijging van 57% ten opzichte van 2023). Gemeentes zijn er maar druk mee.