Spongebob-brein
Kennen jullie die ene SpongeBob-aflevering waar we een kijkje in het hoofd van de altijd schreeuwende tekenfilmspons krijgen? In zijn brein is het complete chaos en zie je allemaal mini-SpongeBobjes in blinde paniek rondrennen, terwijl alles in brand staat. Zo ziet mijn brein er volgens mij uit wanneer ik stress.
Ik stress niet snel, sterker nog, ik probeer soms zelf stress te kweken, zodat ik daadwerkelijk dingen gedaan krijg. Vriendinnen lachen me erom uit. Zij vinden het hilarisch als ik een paniekmoment ervaar. Eigen schuld, dikke bult, of zoiets.
Maar juist omdat dat stress en drukte constante factoren in mijn leven zijn, merk ik soms niet dat ik me anders ga gedragen. Diezelfde vrienden moeten me daar dan vaak op wijzen. Soms, heel soms, bevliegt een moment van besef me: ik ben aan het stressen.
Dat is dan meestal wanneer ik iemand afsnauw. Ik word kribbig en een beetje gemeen. Ik ratel en krijg mijn gedachten niet op een rijtje wanneer ik stress. Dus als jij toevallig bij mij in de buurt bent en mij probeert te helpen (don’t try), dan ben je de pineut. Alsof jij er iets aan kan doen dat ik een stressaanval heb. Ik weet ook wel dat jij er niets aan kan doen en jij weet dat ook, maar dat snauwen is gewoon niet nodig.
Na zo’n moment van besef, terwijl ik nagelbijtend aan mijn ringen zit de pielen, denk ik vaak: ‘Oké Max, alles komt goed. Vanavond schenk je een wijntje in en ga je ontspannen en lekker op tijd slapen. Alles. Komt. Goed.’
Drie keer raden waar ik dan aan denk als ik in bed lig? Juist. Dat het niet goed gaat komen. Klaarwakker schuif ik van zij naar rug en van buik naar foetushouding. Niets werkt. Dat gedraai lijkt juist averechts te werken, de meest bijzondere gedachten worden getriggerd, zoals ‘Hoe zou het voelen om vast te zitten in een achtbaan? Betaalt de Efteling goed? Moet ik misschien mascotte worden?. Maar ik heb helemaal niks met kinderen.
Wanneer ik na twee uur nog niet kan slapen, pak ik meestal mijn laptop. Ga maar tikken, ga maar schrijven, misschien ben je dan nog nuttig, denk ik dan.
Op YouTube zoek ik regengeluidjes, in de hoop dat het ritmische getik me helpt de slaap te vatten. En eindelijk, éindélíjk, lijkt het alsof al die brandende schreeuwsponsjes in mijn hoofd worden geblust. Ze klokken uit, lopen weg, en ik heb rust. Tot de volgende deadline.
Maxime Gokoelsing (21) is vierdejaars student creative business
Gerelateerde artikelen
Diversity Officer verdwijnt: “Maar dit is juist een volgende stap”
In de nieuwe organisatie is geen plaats meer voor het Diversity Office in zijn huidige vorm: de functie van Diversity Officer is opgeheven. Dat is ‘opvallend waar het gaat om de ambities van Saxion’ én levert zorgen op. “Is er straks nog wel een centraal aanspreekpunt op dit vlak?”
In het hok bij studievereniging LiNK: “Ik durf te zeggen dat wij de leukste docenten van heel Saxion hebben”
Bij studievereniging LiNK, van de opleidingen Creative Business en Fashion and Textile Technologies, slaapt studente Mila vaak op de bank, halen ze voor docent Daan zijn favoriete merk ijsthee, hebben ze een eigen burger en zit niemand stil. “Ik heb hier alles wat mijn hartje begeert.”
Analyse: Zo verklaart de CMR haar instemming met de reorganisatie
In zeven A4-tjes legt de Centrale Medezeggenschap uit waarom zij vorige week instemde met de reorganisatieplannen van het college van bestuur. Niet omdat alle twijfels die de CMR had zijn weggenomen, integendeel. Vrijwel iedere pagina bevat nieuwe zorgen, voorwaarden of waarschuwingen aan het CvB. Toch zegt de CMR uiteindelijk 'ja'. Hoe kan dat?