Column: Volwassen?
Maken we met zijn allen een verschuiving mee? Waar enkele jaren geleden de meeste twintigers en dertigers ongehuwd, kinderloos en job-hoppers waren, verandert dit volgens mij steeds meer.
De eindeloze vrijheid en keuzes worden ingeruild voor stabiliteit en zekerheid. Drie of vier studies achter elkaar volgen en net zo veel tijd in de kroeg spenderen als thuis, lijkt verleden tijd. Of dit met de coronacrisis te maken heeft of niet, het is best interessant. Ik dacht dat deze generatie nooit écht zou settelen. Worden we nu ineens volwassen?
In de meeste landen word je rond je achttiende verjaardag als volwassene beschouwd. In Nederland is het zo dat je vanaf 18 jaar meerderjarig bent en vanaf 21 geheel 'onafhankelijk. Helemaal volwassen. Bij ouder en volwassen worden, komen verantwoordelijkheden kijken. Echt je eigen boontjes doppen.
Je gaat je bezig houden met financiën, want hoe ga je die torenhoge studieschuld ooit afbetalen? Of een huis kopen? Met de beruchte BKR-registratie die in de lucht hangt, kun je adios zeggen tegen je vrijheid. Want als die registratie er eenmaal is, dan woon je de komende 20 jaar nog thuis. Volwassen of niet.
Geen doordeweekse avonden in de kroeg meer, want je moet ’s morgensvroeg weer fris en fruitig op je werk verschijnen. Om nog maar niet over de vraag welke zorgverzekering jouw soulmate is, het regelen van je inkomstenbelasting, pensioensregelingen treffen en zelf uitvogelen welke kleur kliko morgenochtend aan de straat hoort te staan.
Het leek even alsof deze generatie daar dus niet op zat te wachten en dat settelen werd nog even uitgesteld. Maar dát is niet langer zo, ofwel?
Vriendinnen gaan samenwonen en worden zwanger, vaste contracten en nieuwe woningen komen ter sprake. En niet alleen in mijn directe omgeving, maar ook bij collega’s, op Facebook en in het nieuws zie ik steeds meer ‘volwassen-dingen’.
De coronacrisis heeft er misschien voor gezorgd dat we meer tijd thuis doorbrengen, maar toch niet dat we meer achter de geraniums zitten? Alhoewel ik wel meer aandacht heb voor mijn omgeving en de kleine dingen. Maar is dat nou te danken aan die crisis, of aan mezelf?
En dan ineens is daar het besef. Het is niet de coronacrisis of de generatie die aan het veranderen is: ik ben het zelf. ík ben degene die nadenkt over het afval, een andere zorgverkering en het afbetalen van mijn studieschuld. En ook al krijg ik het Spaans benauwd van alle veranderingen, ik word ouder en dit hoort er denk ik bij. Ik zou het bijna volwassen noemen.
Maxime Gokoelsing (21) is vierdejaars student creative business
Gerelateerde artikelen
Nieuwe huiskunstenaar gaat de favoriete geluiden van mensen op Saxion verzamelen
Willemijn Calis mag zich vanaf 1 april de nieuwe artist-in-residence van Saxion noemen. De nieuwe huiskunstenaar van de hogeschool blijkt een verzamelaar van alledaagse geluiden, of eigenlijk vooral van verhalen daarover. Dat gaat ze ook op Saxion doen, in een project dat je gerust een levenswerk zou kunnen noemen. “Ik denk dat ik dit blijf doen zolang ik leef.”
Evi’s dateleed (9): Brabantse gezelligheid
Met een hoge hartslag en zweetoksels meer dan een uur in de trein, onderweg naar Utrecht Centraal. Ja, ik kon mij weer een keer omringen met iets anders dan koeien en weilanden. Op date met een leuke Utrechtse? Nee, een echte Brabantse. Ommen en Breda liggen nogal een stuk uit elkaar, dus Utrecht werd onze ontmoetingsplek. De stad waar ik altijd wilde wonen toen ik zestien was. Al kwam dat meer door de meiden die ik daar zag lopen dan de stad. Weet ik nu.
Opinie: Herkennen we de signalen voordat het te laat is?
Net als andere instellingen in het hoger onderwijs loopt Saxion braaf aan de leiband van grote Amerikaanse techbedrijven, schrijft docent Marcel Slootweg in deze ingezonden opinie. “Wanneer wordt de handschoen binnen Saxion opgepakt en gaan we stappen zetten richting digitale onafhankelijkheid?”