Column: Hommage aan de student

Want waar ervaart de docent wél arbeidsvreugde? Ik kan alleen maar voor mezelf spreken: dat is het contact met studenten. Daarom een hommage. Al meer dan elf jaar is werken met studenten nooit saai, is elke dag anders, kan ik soms mensen achter het behang plakken, moet ik weer een bevoogdend gesprekje voeren omdat iemand probeert zich te drukken. En word ik op een ander moment hevig ontroerd door de ontwikkeling die een student heeft gemaakt, door mooie woorden die ze opschrijven of door een klein gesprekje dat ik met ze voer op het moment dat we eigenlijk met iets anders bezig zijn.

De taal die ze soms gebruiken leidt ook wel eens tot hilariteit, bijvoorbeeld als ze schrijven over huishoudelijk geweld of een mailtje dat ik ooit kreeg, waarin iemand de volgende reden heeft om niet mee te doen aan de les: ‘De NS heeft last van bomen op het spoor. Op mijn route liggen 2 bomen op het spoor te chillen. Ze durven niet te zeggen wanneer dit is opgelost. Ik ga er dus vanuit dat ik uw les niet kan bijwonen’. Of in een toets een beschrijving van een interventie waarbij het gaat over ‘de coma van de zin’.

Humor en lef

Dat ze humor hebben is wel duidelijk, zo herinner ik me een presentatie van jaren geleden waarin studenten iets bedacht hadden voor het noodnummer en een student in brandweerpak (zonder iets eronder) dit aan mij en mijn collega kwam presenteren. Lef dat hebben ze ook, ik ben regelmatig onder de indruk van wat voor visie ze al op de wereld en hun beroep hebben, en hoe ze hiernaar kunnen (en vooral dúrven) handelen, soms ook door juist niet te doen wat de rubrics en kaders van ze vragen. En dat op zo’n jonge leeftijd.

Onderwijs gaat immers ook helemaal niet om het geven van het juiste antwoord, maar het stellen van de juiste vraag. Elke keer weer geniet ik ervan om daaraan bij te mogen dragen. Door die vragen leer ik zelf ook weer en krijg ik perspectieven die ik eerder nog niet had.

Ik loop natuurlijk het risico mijn imago als columnist vakkundig om zeep te helpen door dit (wellicht iets zoetsappige) eerbetoon, maar ik neem het risico van harte. Studenten met hun lastige vragen, studenten die worstelen met onzekerheid, studenten die niet echt weten wat ze nou eigenlijk willen, studenten die soms ook een beetje docent willen zijn, studenten die meedoen aan flapdrollenvrijdag, studenten die structureel te laat komen omdat ze met de bus gaan terwijl ze in Enschede wonen, studenten die heel graag mijn aandacht willen, studenten die ik minder goed zie dan ik eigenlijk zou willen, studenten die denken dat ik het niet doorheb als ze ChatGPT gebruiken, studenten die het heel graag goed willen doen, studenten die leergierig zijn, studenten die wel wat extra motivatie kunnen gebruiken en alle studenten die gezien willen worden:

Jullie verdienen het.