Column: Willeke geeft het stokje door

Zowel voor het onderwijs als het onderzoek zijn er deadlines voor medio juli alsof de harde knip, de bouwvak of het zomerreces, nog bestaat. En zo werken we ons collectief een slag in de rondte om al het werk af te krijgen, orde in de administratie te realiseren, maar laten we ook onze neus zien tijdens de borrels, barbecues, teamuitjes en andere rituele eindejaarsfeesten. Het is zaak de charme van dit alles te blijven inzien en van de momenten zelf te genieten in plaats van door te jakkeren en in ons hoofd al koffers en tassen in te pakken. In de geest van de mooie, bekende zin “Life is what happens when you're busy making other plans.”

Vandaar dat ik toch de behoefte voel extra stil te staan bij mijn laatste bijdrage aan SaxNow. Het was fijn om eens in de maand een avond te hebben waarop ik mijn gedachten aan papier mocht toevertrouwen voor dit onafhankelijke nieuws- en opinieplatform van Saxion. De verschillende opinies, prachtige portretten, ontroerende in memoriams en kritische verhalen die op de website van SaxNow te lezen zijn, geven de Saxion-gemeenschap een waar gezicht. Via het schrijven van mijn columns voor SaxNow kwam ik daarnaast met diverse collega’s in contact die ik daarvoor nog niet kende. Ik werd bevestigd in wat ik al wist: er gebeuren zulke mooie dingen binnen Saxion en het is er nooit saai.

Toen ik anderhalf jaar geleden werd gevraagd om columnist te worden, twijfelde ik even. Is het wel verstandig om meer te delen dan wetenswaardigheden over onze lopende praktijkonderzoeken? Een centraal thema in het praktijkgericht onderzoek dat ons lectoraat doet is het belang van macht en tegenmacht. SaxNow is net als de CMR, academieraden en andere vormen van medezeggenschap onontbeerlijk om af en toe het kritische geluid te laten horen en deze rol van ‘tegenmacht’ waar te maken. Voor mij waren deze columns dan ook een oefening in het agenderen van prangende zaken door het formuleren van een kritische noot, gebaseerd op feiten met daarbij een snufje activisme.

Deze vrijheid om je gedachten binnen een professionele context te mogen ventileren, is iets om te koesteren. In veel van de landen waar we als Saxion mee samenwerk(t)en - denk aan Polen, Hongarije, Albanië en Turkije - staan de onafhankelijke media onder druk en is de vrijheid van meningsuiting niet of slechts beperkt beschermd. Ook de ruimte voor het kritische geluid binnen het hoger onderwijs is daar steeds minder hoorbaar. Het is te hopen dat er op enig moment weer een democratische wind gaat waaien.

Ondertussen wordt er binnen het openbaar bestuur in Nederland geëxperimenteerd met de ruimte voor de ‘activistische ambtenaar’: een ambtenaar die tegenspreekt wanneer beleid in strijd is met democratische waarden en/of rechtsstaat. Het valt nog te bezien of dit de weerbaarheid van onze democratie vergroot.

Voor nu geef ik het stokje echter door aan die collega’s en studenten die wat te melden hebben. Ik verheug me op hun toekomstige bijdragen en geloof oprecht dat opinies en columns bijdragen aan de veerkracht en het kritisch vermogen van onze hogeschool.