Opinie: Diplomafabriek?
Ik liep vorige week door het uitgestorven Saxion-gebouw aan de Tromplaan, en moest al denken aan de diplomeringen die deze week worden gehouden. Er is een bewuste looproute, alles op zijn plek en goed doordacht, zoals bijvoorbeeld bij de IKEA. Deze manier van diplomering stamt uit de coronatijd en is tot nieuwe norm geworden.
Zo efficiënt mogelijk, en vooral ook praktisch, omdat de volgende afgestudeerden alweer klaarstaan. Even naar binnen kijkend zie ik de statafels met nummers staan. Het voelt een beetje als de studentenbalie, waar je een nummer moet trekken en vervolgens naar jouw loket mag lopen. ‘Pingggg, wie volgt aan balie 3?’
Maar is dat de manier om onze studenten uit te laten vliegen, en hun laatste rondje gebouw te laten doen? Ik snap ‘m vanuit de coronaperiode, waarin we creatief moesten omgaan met de wijze waarop we studenten toch nog in onze gebouwen konden ontvangen en hun felbegeerde papiertje mochten overhandigen, bij de gratie van Mark Rutte.
Nostalgie
In al die jaren heb ik al heel wat diplomeringen mee mogen maken, en mij bekruipt een gevoel van nostalgie. Ik vond het altijd super om gezamenlijk af te sluiten in een lokaal en daar ten overstaan van ouders, familie en vrienden de studenten te mogen toespreken, een soort laatste college zeg maar. En ja sommige collega’s gingen dan ook echt college geven, konden maar moeilijk uit hun docentrol komen.
Wie weet was ik er zelf ook wel zo een, maar toch ik heb altijd geprobeerd de student te zien voor wie hij/zij was en vooral dat te benadrukken. Ik mis ook wel de onhandige praatjes van sommige collega’s (niet die van mij natuurlijk…), de onhandige stiltes na een misplaatste grap of simpelweg het met elkaar afsluiten van weer een mooi studiejaar.
Maar terug naar vandaag. Toegegeven: de efficiëntie waarmee de studenten rondgeleid worden via de looproute en de diploma’s uitgereikt krijgen, kan menig LEAN-project nog een puntje aan zuigen. Ook de weg naar de welbekende borrel is een stuk korter en sneller, een niet onbelangrijk detail lijkt me.
Ja ik weet ‘t: het draait om de studenten die hun papiertje komen halen. Maar toch eigenlijk ook een beetje om ons? Afscheid nemen van het studiejaar, de studenten waarmee we vier jaar of langer optrokken. En de aftrap van de zomerperiode. Noem me een ‘nostalgist’ (bestaat dat woord?): iemand die in het verleden is blijven hangen.
De walk-through diploma-uitreikingen in Enschede.
Gerelateerde artikelen
Facility Management bestaat 50 jaar: ‘Wij waren de eerste met deze opleiding’
Wat in 1976 ooit begon als Toegepaste Huishoudwetenschappen groeide in 50 jaar door naar Facility Management. Dus viert de opleiding dit jaar een feestje, maar wel op een manier ‘die past bij een ‘tijd vol bezuinigingen’. In die 50 jaar veranderde een hoop voor de opleiding en haar studenten, zegt opleidingsmanager Dicky van der Plas. “Toen we hier mee begonnen waren er nog helemaal geen computers.”
Column: Epy Drost
In een mededeling op mijnsaxion liet ons College van Bestuur bijna terloops weten dat er een onderzoek komt naar de mogelijkheden het Epy Drost-gebouw in Enschede af te stoten door verkoop of verhuur. Een bericht dat nogal een verrassing was voor de honderden mensen die in dat gebouw werken.
Asle Lubbers ontfermt zich over in auto opgesloten hond; maar een bedankje zit er niet in
Asle Lubbers heeft net haar eindgesprek gehad voor de deeltijdstudie Integrale Veiligheidskunde, als ze vanuit haar auto de kop van een hond omhoog ziet komen in de auto ernaast. Ze belt de politie, die de ruit intikt om de hond te bevrijden. De eigenaresse van de hond verschijnt ook, maar is lijkt zich van geen kwaad bewust. “Vindt u dit zelf niet erg dan?”