Ik liep vorige week door het uitgestorven Saxion-gebouw aan de Tromplaan, en moest al denken aan de diplomeringen die deze week worden gehouden. Er is een bewuste looproute, alles op zijn plek en goed doordacht, zoals bijvoorbeeld bij de IKEA. Deze manier van diplomering stamt uit de coronatijd en is tot nieuwe norm geworden.
Zo efficiënt mogelijk, en vooral ook praktisch, omdat de volgende afgestudeerden alweer klaarstaan. Even naar binnen kijkend zie ik de statafels met nummers staan. Het voelt een beetje als de studentenbalie, waar je een nummer moet trekken en vervolgens naar jouw loket mag lopen. ‘Pingggg, wie volgt aan balie 3?’
Maar is dat de manier om onze studenten uit te laten vliegen, en hun laatste rondje gebouw te laten doen? Ik snap ‘m vanuit de coronaperiode, waarin we creatief moesten omgaan met de wijze waarop we studenten toch nog in onze gebouwen konden ontvangen en hun felbegeerde papiertje mochten overhandigen, bij de gratie van Mark Rutte.
Nostalgie
In al die jaren heb ik al heel wat diplomeringen mee mogen maken, en mij bekruipt een gevoel van nostalgie. Ik vond het altijd super om gezamenlijk af te sluiten in een lokaal en daar ten overstaan van ouders, familie en vrienden de studenten te mogen toespreken, een soort laatste college zeg maar. En ja sommige collega’s gingen dan ook echt college geven, konden maar moeilijk uit hun docentrol komen.
Wie weet was ik er zelf ook wel zo een, maar toch ik heb altijd geprobeerd de student te zien voor wie hij/zij was en vooral dat te benadrukken. Ik mis ook wel de onhandige praatjes van sommige collega’s (niet die van mij natuurlijk…), de onhandige stiltes na een misplaatste grap of simpelweg het met elkaar afsluiten van weer een mooi studiejaar.
Maar terug naar vandaag. Toegegeven: de efficiëntie waarmee de studenten rondgeleid worden via de looproute en de diploma’s uitgereikt krijgen, kan menig LEAN-project nog een puntje aan zuigen. Ook de weg naar de welbekende borrel is een stuk korter en sneller, een niet onbelangrijk detail lijkt me.
Ja ik weet ‘t: het draait om de studenten die hun papiertje komen halen. Maar toch eigenlijk ook een beetje om ons? Afscheid nemen van het studiejaar, de studenten waarmee we vier jaar of langer optrokken. En de aftrap van de zomerperiode. Noem me een ‘nostalgist’ (bestaat dat woord?): iemand die in het verleden is blijven hangen.
De walk-through diploma-uitreikingen in Enschede.
Gerelateerde artikelen
Column: Kunstmatige hypocrisie
Fuck AI. Zo stond ik erin, een jaar geleden, in mijn eerste column. Ik walgde van alles waar die twee letters op stonden, zeker toen mijn opleiding het ons lichtelijk door de strot duwde om ons te “prikkelen”. In de tussentijd ben ik ambivalenter geworden; de ene dag verbaas ik me over wat deze technologie kan, de andere dag wens ik dat we de stekker er al lang uit hadden getrokken.
Voorgenomen verkoop ‘heel chill’ Epy Drost verrast bijna niemand, maar de reacties lopen uiteen
De dag die je wist dat zou komen was gisteren daar. Saxion bracht naar buiten dat het min of meer akkoord is met buurman ROC van Twente over de verkoop van het Epy Drostgebouw. Over wat die verkoop betekent, lopen de reacties uiteen: van weemoed over het gebouw, tot enthousiasme over de nieuwe plek, tot pure onverschilligheid. “Ik ga die verhuizing toch niet meer meemaken.”
Joëlla liep ongevraagd de Pabo binnen om te praten over hoogbegaafdheid: “Als je zelf niet in beweging komt, verandert er niks”
Een onbeantwoorde mail hield Joëlla Moes niet tegen. Ze stapte zonder afspraak het Edith Stein-gebouw van Saxion in Enschede binnen. Ze hoopte een teamleider te spreken over haar theatervoorstelling over hoogbegaafdheid. Tijdens het lange wachten kreeg haar innerlijke criticus de ruimte. Toch liet ze zich niet tegenhouden. En met succes: er volgde een vervolgafspraak.