Een bus die te laat komt of helemaal niet, omdat medewerkers van het openbaar vervoer-medewerkers staken. Bijna iedere Saxion-student zal de situatie herkennen. Het gedoe met het OV zorgt voor problemen, en zeker de afgelopen weken door de werkzaamheden aan het spoor.
‘Ga maar weer weg. Je bent te laat’ zei een docent vorig jaar tegen mij nadat ik een kwartier te laat de les binnenkwam. Het frustreerde mij, omdat ik nog zo mijn best had gedaan. Ik had net een half uur gewandeld, omdat mijn bus uitviel, terwijl ik graag bij de les wilde zijn. Om vervolgens zo weggestuurd te worden.
Het onbegrip en de onvriendelijke toon van mijn docent frustreerde mij het meest. Hoezo moet ik weg als ik zo mijn best heb gedaan om hier te zijn. Hoezo moet ik überhaupt weg, terwijl ik als student bakken met geld betaal om lessen te mogen volgen en zij betaald wordt om ons les te geven. En waarom reageert een docent zo onvriendelijk, zonder de omstandigheden van een student te weten?
In de zeik
Ik kan me voorstellen dat het erg vervelend is als je tijdens een les onderbroken wordt door studenten die te laat zijn. En ik geef eerlijk toe dat ik ook weleens te laat ben, en dat dit niet de bedoeling is. Maar ik denk dat het hardop wegsturen van een student of diegene in de zeik zetten (waar een van onze docenten ook letterlijk voor waarschuwde) de les meer onderbreekt, dan wanneer de student rustig zou gaan zitten.
Die negatieve houding werkt ook nog eens demotiverend voor de andere studenten in het lokaal. Telkens als er iemand onvriendelijk wordt weggestuurd, hoor je het gemompel om je heen. Wij studenten durven bij sommige docenten haast niet meer om iets te laat een les binnen te komen, ook als we er niets aan kunnen doen.
Het onbegrip van docenten zie ik vaker om mij heen. Zo worden leerlingen bijvoorbeeld weggestuurd, of leerlingen komen in problemen, omdat zij niet naar verplichte lessen kunnen door OV-problemen. Een uitzondering maken, kan blijkbaar niet. Zo zeggen de docenten dat het de eigen verantwoordelijkheid is om bij de lessen te zijn, met als advies om dan maar met de auto te komen.
Hoe dan?
Dan vraag ik mij af hoe deze docenten denken dat we dit gaan doen. Veel van de studenten zijn echt niet in de gelegenheid om even vervoer te regelen. Want hebben ze überhaupt een rijbewijs, of moeten zij dan maar gebracht worden? Welke auto nemen zij mee?
Het merendeel van de studenten die ik ken heeft geen eigen auto. En als je al vervoer kunt regelen, hoe betaal je dan de benzinekosten? En hoezo wordt er niet meegedacht door de docenten, om de leerlingen tegemoet te komen?
In plaats van al dat onbegrip zou ik graag zien dat we de sfeer vriendelijk houden, en proberen te denken in oplossingen. Bijvoorbeeld door de les op te nemen, of die niet verplicht te maken als het openbaar vervoer plat ligt. Probeer in ieder geval niet meteen uit te gaan van slechte intenties, en ga er niet vanuit dat de student zelf altijd de mogelijkheid heeft om naar school te komen.
Zet ons vooral niet in de zeik en stuur ons alsjeblieft niet meteen weg, zonder de omstandigheden te weten. Want niemand weet hoe de ochtend van een ander eruit heeft gezien en wat voor mogelijkheden anderen wel of niet hebben.
Gerelateerde artikelen
‘Niet zwijgen als de wereld schreeuwt’: manifest voor dialoog in Saxion-onderwijs
Een groep medewerkers wil dat alle Saxion-opleidingen aandacht hebben voor verschillende meningen en polariserende vraagstukken en dat dit ook in het lesprogramma wordt opgenomen. Die oproep doen ze aan het bestuur met een manifest.
Dolores genomineerd voor Ad Talent Award; “Nooit verwacht”
“Dit moet het worden en anders weet ik het ook niet meer”, dacht Dolores van den Berg (24) toen ze aan de associate degree (Ad) Ondernemerschap & Retail begon. En met klinkend succes: ze is vanwege haar nieuwsgierigheid en ondernemende houding genomineerd voor de Ad Talent Awards.
Saxion-studente Elke met moeder en zus de Alpe D’huez op voor KWF: nadat moeder kanker overleefde zijn ze hechter dan ooit
Saxion-student Elke Westenbroek beklimt samen met haar moeder Marjon en zusje Veerle de Alpe d'Huez om geld op te halen voor KWF. Drie jaar geleden kreeg haar moeder namelijk de diagnose kanker. Inmiddels is ze genezen en wil ze iets terug doen voor kankeronderzoek. “Ik denk dat ik het fysiek wel aankan, maar mentaal wordt het een uitdaging.”