Column: Zin
Waar ik vaak vind dat het leven, ondanks onze verwoede pogingen er controle over uit te oefenen, op willekeurige momenten nogal verrassend uit de hoek kan komen, zijn er gelukkig ook altijd vaste ankerpunten die het menselijk bestaan enig houvast geven. Zo begint elk nieuw studiejaar ongeveer hetzelfde.
Na vijf weken lanterfanten, mensen op de camping bestuderen, eindeloos over mijn ontbijt doen en boeken lezen, wat ik ook na twaalf jaar nog steeds een ontzettende luxe vind, is het dan toch weer tijd om de laptop uit de hoek van mijn kantoor te halen.
Het maakt eigenlijk niet uit of ik het twee weken of een maand voor de vakantie verander, stap 1 van beginnen met werken is erachter komen dat ik mijn wachtwoord ben vergeten. Voor al mijn medevergeters: Er is makkelijke weg. Als je geluk hebt, kun je het wachtwoord vanuit je telefoon bekijken bij accountgegevens, om je een bureaucratische gang langs alle ICT-systemen te besparen. Ik kom er dan trouwens ook altijd achter dat ik blijkbaar aan het einde van het studiejaar dringend behoefte had aan een wachtwoord waaraan ik veel plezier beleef tijdens het intypen (tip nummer 2).
Vaste prik is ook het stralende weer, zodat de eerste mailtjes getikt worden met klotsende oksels en een smeltende hersenpan, omdat het zowel op de derde verdieping als thuis bloedheet is. Met warme tegenzin en gedachtes aan de zee (of wat voor water dan ook) werk ik me door achterstallige toetsen en de mail.
Ondertussen maken de nieuwe studenten kennis met hun klas, komen er altijd een heleboel niet opdagen, weet niemand waar ‘ie heen moet, zijn er gesprekjes met collega’s op de gang over hoe de vakantie was en zijn er voorbereidende bijeenkomsten en vergaderingen. Op de treinen kun je ook altijd rekenen, behalve aan het begin van het nieuwe schooljaar, dan moet je ook wel eens met de bus.
Fijn en vertrouwd
Ook is er vaak iets niet. Schermen in lokalen bijvoorbeeld. Dit jaar heb ik me laten verrassen door ontbrekend kantinemeubilair, niet-verhuisde spullen en geen aansluitingen in het kantoor. Wat er dan vaak weer wel is, is een nieuw ICT-systeem dat een oplossing blijkt voor een probleem waarvan ik (nog) niet wist dat ik het had. Die vaste onderdelen van zo’n opstart vind ik fijn en vertrouwd, je weet precies wat je aan zo’n nieuw schooljaar hebt.
En toen was daar ineens de opvolger van Blackboard met een afkorting die ik om allerlei redenen al bijzonder geestig vind. Mijn opstartstructuur is weg: Het werkt, het ziet er mooi uit, alles staat erin, ik snap het meteen en ik word ontzettend blij dat ik een ‘pin’ kan plaatsen bij mijn courses, zodat die wordt vastgezet.
Ik heb er zin in!
Rubrieken
Gerelateerde artikelen
Column: Kersenpit
In het archief in Tiel ligt een gouden kersenpit. Al een paar jaar ook, want Paulien Cornelisse verstopte hem daar in 2020 al in het kader van een kunstproject. Ik kende dat verhaal niet, maar ik vind het van een haast niet op te schrijven schoonheid. Het hele doel van zo’n archief is juist dat er dingen gevonden worden, zo snel mogelijk.
Column: Look & feel
Het mooie aan vakantie is dat je je horizon nog wel eens verbreedt, bijvoorbeeld dat je erachter komt dat het toch wel erg fijn is dat je in Nederland redelijk kunt voorspellen wanneer winkels of restaurants open of dicht zijn en dat deze informatie ook klopt. Zo’n realisatie had je dan weer niet gehad als je niet was afgereisd naar bijvoorbeeld Frankrijk waarbij dit, zeker in augustus, altijd maar de vraag is.
Column: Boventalligen
Beste Kwartiermakers, ik ken (nog) niet iedereen van jullie, maar ik ga er maar even vanuit dat ik jullie wel gewoon mag tutoyeren, geheel in het kader van de familiecultuur binnen Saxion. Uit een Pulsemeting komt lang niet alles, dus ik richt me maar even via deze weg persoonlijk tot jullie. Ik ga al een tijdje mee bij grote organisaties (en ben daarom wel reorganisatieveteraan) en ik kan me voorstellen dat een herinrichtingsopdracht geen eenvoudige zal zijn.