Column: Look & feel
Het mooie aan vakantie is dat je je horizon nog wel eens verbreedt, bijvoorbeeld dat je erachter komt dat het toch wel erg fijn is dat je in Nederland redelijk kunt voorspellen wanneer winkels of restaurants open of dicht zijn en dat deze informatie ook klopt. Zo’n realisatie had je dan weer niet gehad als je niet was afgereisd naar bijvoorbeeld Frankrijk waarbij dit, zeker in augustus, altijd maar de vraag is.
Ergens vind ik dat dan ook wel weer geestig en valt er iets voor te zeggen want waarom zou je geld verdienen eigenlijk altijd voorop stellen? Door iets anders te zien ga je ook weer met andere ogen naar je eigen werkelijkheid kijken.
Toevallig was ik afgelopen zomer op bezoek bij een universiteit in Brussel. Het allereerste dat me opviel is dat zelfs midden in de zomer, de hele kantine en campus vol zat met studenten, terwijl het onderwijs daar pas half september begint. Het zal ongetwijfeld ook met het verschil van stadsgrootte en universiteit versus hogeschool te maken hebben, maar het viel me op dat iedereen in groepjes aan het eten was (overigens ook zonder telefoon in de hand). Het leek erop dat ze niet gelokt hoefden te worden.
Het was namelijk op zijn zachtst gezegd toch niet echt een gelikte kantine (of moet ik Lobi zeggen tegenwoordig) met zitgroepen en design. Er was ook niet echt ruimte keuze qua eten, drie warme maaltijden (vlees, vis, vega) en dat was het. Oja, die volledige maaltijden inclusief drinken kostten slechts vijf euro en naar goed Belgisch gebruik waren de porties royaal. En het personeel kreeg korting.
Afwezigheid van marketing
Verder was er TL-licht, een echte jaren ’70 uitstraling met grijze blokken tegels en nergens posters of banners of bankjes met living technology of SDG-posters, om nog maar te zwijgen van climate control. Ik vond zoveel afwezigheid van marketing en gebakken lucht wel prettig en verfrissend (ik begreep zelfs dat er geen managers waren). Het gaf me het gevoel dat het geld daar wordt besteed aan dat wat belangrijk is; goed onderwijs. En het is nog goedkoper dan in Nederland ook.
Vorige week hoorde ik over allerlei geplande verhuizingen, sterker nog: er mag meegedacht worden voor zes uur per week over een nieuwe look & feel van de afdelingen. Interessant is trouwens altijd dat als je in dat soort sessies zegt dat je heel tevreden bent met je eigen kantoor en plek dat dan weer niet gezien wordt als meedenken. Ik wacht het allemaal maar rustig af en denk met weemoed terug aan België.
Aan de buitenkant van het universiteitsgebouw hingen vier grote posters met daarop de volgende teksten: ‘free to reject any higher power, vrij om vrij te zijn, think freely everywhere en vrij om alles in vraag te stellen.’
Meer Look & Feel heb je niet nodig als je het mij vraagt.
Rubrieken
Gerelateerde artikelen
Column: Boventalligen
Beste Kwartiermakers, ik ken (nog) niet iedereen van jullie, maar ik ga er maar even vanuit dat ik jullie wel gewoon mag tutoyeren, geheel in het kader van de familiecultuur binnen Saxion. Uit een Pulsemeting komt lang niet alles, dus ik richt me maar even via deze weg persoonlijk tot jullie. Ik ga al een tijdje mee bij grote organisaties (en ben daarom wel reorganisatieveteraan) en ik kan me voorstellen dat een herinrichtingsopdracht geen eenvoudige zal zijn.
Column: Tevreden
Mijn lezers trekken op basis van mijn geschreven werk misschien soms wel eens een andere conclusie, maar zelf zou ik me beschrijven als een tevreden mens, zeer tevreden zelfs. Op het leven an sich heb ik weinig aan te merken. Ik ben blij met mijn eigen middelmatigheid.
Column: Knikkervriendje
Laatst dacht ik aan Jan Mulder en zijn ergernissenrubriek. Bij de Wereld Draait door gaf hij met klagerige stem en een gezicht alsof hij moest poepen een overzicht van de dingen die hem het meeste ergerden. Tien jaar lang. Over de prijzen van waspoeder bijvoorbeeld of voetbal (daar kan ik als Almeloër over meepraten). Heerlijk lijkt me dat. Gewoon even wekelijks een momentje om lekker van je af te drammen, het liefst ook zonder onderbroken te worden.