Column: Ambitieballon

En het is helemaal mijn eigen schuld. Elke opdracht, elke keuze, elk project moet groter, beter, ambitieuzer, en ergens in die constante versnelling verlies ik het zicht op waar ik eigenlijk naartoe ga. Alsof ik in een trein zit die steeds harder rijdt, maar waarop het bord met de bestemming allang is uitgevallen.

Ik wil overal het maximale uithalen, alles goed doen, geen kansen laten liggen. Maar juist door die neiging om alles tegelijk vast te houden, raak ik het overzicht kwijt. Ik blaas mijn metaforische ambitieballon steeds verder op en begin me af te vragen wanneer hij een keer knapt (en of dat überhaupt nog gaat gebeuren voor ik met pensioen ga).

Toekomst

De afgelopen weken ben ik bezig geweest met vragen waar ik eigenlijk nog helemaal geen antwoord op wil geven. Waar ga ik stagelopen? Doe ik een minor, een pre-master, een buitenlandsemester? Blijf ik in de regio of moet ik toch naar de randstad? Wat is strategisch slim? Wat helpt me later? Alsof mijn leven langzaam verandert in een projectplan.

Vraag een perfectionist eens zijn toekomst uit te kristalliseren… Ik wil geen bullshitbaan, en wil iets positiefs bijdragen aan een wereld die het al moeilijk genoeg heeft. Maar hoe je dat vertaalt naar concrete keuzes? Geen idee.

Alles voelt alsof het meteen de juiste keuze moet zijn, alsof er geen ruimte meer is om gewoon iets te proberen zonder dat het direct impact moet hebben op de rest van je leven. Ergens gun ik mezelf die onnozele dingen ook niet meer, de dingen die nergens toe leiden. Een vrijwillige zelfbeperking waar ik maar niet uitstap.

Dominodoem

Elke keuze voelt alsof hij een domino-effect heeft op de rest van mijn leven. Één verkeerde afslag en je staat tien jaar later ergens waar je nooit had willen eindigen. Dus probeer ik de beste keuze te maken. Alleen lukt dat niet, want ik vind alles interessant, alles heeft wel iets, en daardoor wordt elke vergelijking er eentje tussen opties die allemaal nét niet goed genoeg voelen.

Ondertussen schuift iets anders naar de achtergrond: wat ik eigenlijk zelf wil. Ondertussen merk ik dat het niet alleen meer over keuzes gaat. Het gaat ook over wie ik zelf ben als ik even niets kies. Als je werk, studie en projecten wegstreept, wat blijft er dan van me over? Ik merk dat ik het antwoord op die vraag een beetje ben kwijtgeraakt tijdens deze drukte-tijdsdilatatie.

Wegrennen

Om dat grote vage ding even niet te hoeven voelen, doe ik weer wat blijkbaar werkt: mezelf steeds weer opsluiten in wat ik eerder de “deadlinebubbel” noemde. Dan ben je lekker bezig met één opdracht, één stukje, één idee. Alles heeft een duidelijk doel, alles is afgebakend.

Tot het af is; dan doe je de boel dicht en is het weer stil. Geen doel meer, geen richting. Als een zwerfplaneet zonder zon om omheen te draaien. Weer dat lege gevoel, en de vraag of ik het eigenlijk wel wilde, of dat ik gewoon een goede manier zocht om mezelf bezig te houden.

Het is een vreemd contrast. Ik heb mede als freelancer de luxe dat ik mijn eigen werk kan kiezen. Maar juist daardoor weet ik soms nog minder waar ik gelukkig van word. En dus zoek ik de volgende deadline op. Kopje onder, en wegrennen voor de toekomst.

Dus, die trein zonder eindstation… Misschien moet ik maar eens stoppen met nadenken over de perfecte eindbestemming en iets vaker doen wat op dit moment goed voelt.