Column: IJsvrij
Ik denk dat ik het twee keer heb meegemaakt in mijn leven, dat ik met verkleumde handjes op school aankwam en daar bleek dat we ijsvrij kregen. Een magisch moment, ondanks dat je de tocht vanuit huis voor niets had gemaakt.
Misschien wel vooral omdat alle dingen die moesten ineens niet meer hoefden. En door het onverwachte element voelde het denk ik vooral zo vrij. Geen rekenen, maar gewoon twintig keer met je sleetje het bultje bij de crossbaan op en af.
In januari willen veel mensen weer voortvarend van start (new year, new me). De grote schoonmaak, eindelijk maar eens bezig met die hardnekkige kilo’s die er toch niet af willen (en dat weet je eigenlijk zelf ook wel) of de 75 hard challenge. Dat is een intens sportprogramma, een ‘iron man voor je brein’, dat bestaat uit dagelijkse taken.
Je moet dan elke dag bijvoorbeeld 3,8 liter water drinken, 10 pagina’s non-fictie lezen (waarom eigenlijk geen fictie, prikkelt dat te veel verbeelding?), geen alcohol drinken en twee work-outs per dag doen en daar dan natuurlijk elke dag een progressiefoto van maken.
In de vakantie kwam ik ergens een filmpje tegen van een huisarts die een jonge patiënt had die doodmoe was, omdat hij elke dag om 5 uur opstond (de 5 AM-club) en zich onderwierp aan een streng regime om het beste uit zichzelf te halen. Haar advies was om vooral even geen doelen te stellen en gewoon te luisteren wat nodig was.
Ik kan me voorstellen dat dat luisteren in deze op productiviteit gerichte wereld nog niet altijd even makkelijk is. En ik snap ook wel dat mensen ervoor vallen, want het geeft toch een gevoel van zelfcontrole en nuttig zijn.
Op Saxion komt er geen ijsvrij vermoed ik, want meestal gaat alles dóór, net als de wereld. Ook als er een treinmageddon is (column Frank) of tijdens Corona. Of het moet online. Ik houd altijd wel van de chaos van het onverwachte. Een land ontregeld door een beetje winters weer.
Wachtrijen op Schiphol, NS-apps die niet doen wat ze beloven, vastgevroren wissels, maar ook een kindje op een omgekeerd Heinekenkratje in het park dat door zijn vader wordt voortgetrokken en de hele straat vol sneeuwpoppen. De controle even kwijt zijn, biedt ook kansen.
Ik ben trouwens gisteren begonnen met trainen voor de 20km de Bruxelles, in de sneeuw. Je moet toch wat.
Gerelateerde artikelen
Asle Lubbers ontfermt zich over in auto opgesloten hond; maar een bedankje zit er niet in
Asle Lubbers heeft net haar eindgesprek gehad voor de deeltijdstudie Integrale Veiligheidskunde, als ze vanuit haar auto de kop van een hond omhoog ziet komen in de auto ernaast. Ze belt de politie, die de ruit intikt om de hond te bevrijden. De eigenaresse van de hond verschijnt ook, maar is lijkt zich van geen kwaad bewust. “Vindt u dit zelf niet erg dan?”
Hogeschool onderzoekt verkoop Epy Drost-gebouw
Saxion overweegt de verkoop van het Epy Drost-gebouw, in de volksmond ook wel bekend als ‘de glasbak’. In dat gebouw is nu nog de Academie Creatieve Technologie (ACT) gehuisvest. Voor de opleidingen van die academie zou dan een andere plek moeten worden gezocht.
Vijf voor twaalf voor moestuin; docent Vera Bextermoeller wil tuintje redden nu het nog kan
Als voor de zomer zich nog steeds niemand ontfermt over de moestuin bij Ko Wierenga in Enschede, dan gaat niet de schoffel, maar de streep erdoor. Dat is de onomwonden boodschap van Dennis Meijer (teamleider facilitair bedrijfsvoering). Dit geluid kwam ook bij SFIB-docent Vera Bextermoeller terecht. Zij wil de moestuin misschien wel onder haar hoede nemen. “Zó jammer als de tuin zou verdwijnen.”