Column: IJsvrij
Ik denk dat ik het twee keer heb meegemaakt in mijn leven, dat ik met verkleumde handjes op school aankwam en daar bleek dat we ijsvrij kregen. Een magisch moment, ondanks dat je de tocht vanuit huis voor niets had gemaakt.
Misschien wel vooral omdat alle dingen die moesten ineens niet meer hoefden. En door het onverwachte element voelde het denk ik vooral zo vrij. Geen rekenen, maar gewoon twintig keer met je sleetje het bultje bij de crossbaan op en af.
In januari willen veel mensen weer voortvarend van start (new year, new me). De grote schoonmaak, eindelijk maar eens bezig met die hardnekkige kilo’s die er toch niet af willen (en dat weet je eigenlijk zelf ook wel) of de 75 hard challenge. Dat is een intens sportprogramma, een ‘iron man voor je brein’, dat bestaat uit dagelijkse taken.
Je moet dan elke dag bijvoorbeeld 3,8 liter water drinken, 10 pagina’s non-fictie lezen (waarom eigenlijk geen fictie, prikkelt dat te veel verbeelding?), geen alcohol drinken en twee work-outs per dag doen en daar dan natuurlijk elke dag een progressiefoto van maken.
In de vakantie kwam ik ergens een filmpje tegen van een huisarts die een jonge patiënt had die doodmoe was, omdat hij elke dag om 5 uur opstond (de 5 AM-club) en zich onderwierp aan een streng regime om het beste uit zichzelf te halen. Haar advies was om vooral even geen doelen te stellen en gewoon te luisteren wat nodig was.
Ik kan me voorstellen dat dat luisteren in deze op productiviteit gerichte wereld nog niet altijd even makkelijk is. En ik snap ook wel dat mensen ervoor vallen, want het geeft toch een gevoel van zelfcontrole en nuttig zijn.
Op Saxion komt er geen ijsvrij vermoed ik, want meestal gaat alles dóór, net als de wereld. Ook als er een treinmageddon is (column Frank) of tijdens Corona. Of het moet online. Ik houd altijd wel van de chaos van het onverwachte. Een land ontregeld door een beetje winters weer.
Wachtrijen op Schiphol, NS-apps die niet doen wat ze beloven, vastgevroren wissels, maar ook een kindje op een omgekeerd Heinekenkratje in het park dat door zijn vader wordt voortgetrokken en de hele straat vol sneeuwpoppen. De controle even kwijt zijn, biedt ook kansen.
Ik ben trouwens gisteren begonnen met trainen voor de 20km de Bruxelles, in de sneeuw. Je moet toch wat.
Gerelateerde artikelen
‘Niet zwijgen als de wereld schreeuwt’: manifest voor dialoog in Saxion-onderwijs
Een groep medewerkers wil dat alle Saxion-opleidingen aandacht hebben voor verschillende meningen en polariserende vraagstukken en dat dit ook in het lesprogramma wordt opgenomen. Die oproep doen ze aan het bestuur met een manifest.
Dolores genomineerd voor Ad Talent Award; “Nooit verwacht”
“Dit moet het worden en anders weet ik het ook niet meer”, dacht Dolores van den Berg (24) toen ze aan de associate degree (Ad) Ondernemerschap & Retail begon. En met klinkend succes: ze is vanwege haar nieuwsgierigheid en ondernemende houding genomineerd voor de Ad Talent Awards.
Saxion-studente Elke met moeder en zus de Alpe D’huez op voor KWF: nadat moeder kanker overleefde zijn ze hechter dan ooit
Saxion-student Elke Westenbroek beklimt samen met haar moeder Marjon en zusje Veerle de Alpe d'Huez om geld op te halen voor KWF. Drie jaar geleden kreeg haar moeder namelijk de diagnose kanker. Inmiddels is ze genezen en wil ze iets terug doen voor kankeronderzoek. “Ik denk dat ik het fysiek wel aankan, maar mentaal wordt het een uitdaging.”