Column: Leeftijdsdissonantie

Een maand geleden werd ik 21. Ik vond er zelf niet zo veel aan, maar de mensen om me heen des te meer. Er werd zelfs ongevraagd iets voor me georganiseerd. Hartstikke lief, maar bespaar me alsjeblieft de felicitaties: 21 insignificante rondjes om de zon voelen niet als een mijlpaal. Er zijn ergere dingen om je druk over te maken. Maar dat zegt misschien iets.

Ik merk al langer dat ik mentaal een paar jaar voorloop op mijn eigen generatie. Op de basisschool kon ik beter opschieten met de conciërge dan met klasgenoten. Op de middelbare school voelden docenten al meer als collega’s dan... docenten. En tegenwoordig begrijp ik waarom docenten soms zo moe worden van studenten en snap ik waarom oudere generaties collectief hun ogen ten hemel slaan bij sommige van onze acties. Ik kijk soms met oprechte verbazing naar wat er om me heen gebeurt. Ik word er vaak ook gewoon moe van.

Neem de vape. Ik hoef maar een wolk giftige lithiumdamp in mijn gezicht te krijgen en ik kan haast fysiek voelen hoe mijn hersencellen protesteren. Beginnen met roken of vapen op onze leeftijd, hoe haal je het in je hoofd. Maar natuurlijk wel in frambozensmaak zodat het minder erg lijkt. De tabaksindustrie heeft met vapes zijn vingers zo diep in het achterwerk van onze generatie zitten dat we het collectief normaal zijn gaan vinden. Of de alcoholindustrie, waar ik minstens even pissig van word.

Gestenigd

Als ik met één knop een marketingafdeling van de aardbodem kon laten verdwijnen is het die van Stëlz, die influencers inzetten om alcohol als "hard lemonade" te verkopen alsof het een blikje ranja is, schiet mij maar lek.

En dan zitten wij op onze opleiding vrolijk opdrachten te maken voor Grolsch en Viper, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. De gezondheidsraad kwam vorige week met het advies om alcohol te denormaliseren, eindelijk, ben ik de enige die daar niet van opkijkt?

We zuipen ons collectief plat terwijl we tegelijkertijd druk zijn met supplementen, slaapscores en onze gezondheid. Ik zou pleiten voor een alcoholvrije generatie, net zoals er een rookvrije generatie is gekomen. Maar als ik dit hardop zeg word ik waarschijnlijk gestenigd, zeker hier in het oosten waar de zuipkeetcultuur zo diepgeworteld zit dat ze hem op de culturele erfgoedlijst hadden kunnen zetten.

Dan de telefoons bij concerten. Honderden mensen die een optreden filmen dat ze toch nooit terugkijken, terwijl het echte ding gewoon voor ze staat. Ik snap ook niet waarom we niet meer gewoon aanwezig kunnen zijn zonder bewijs dat je ergens bent geweest. Ik snap niet hoe mensen zonder schuldgevoel een schermtijd van 12 uur per dag hebben, puur aan TikTok en Instagram. Of hoe je een hele dag kan “bedrotten”, ofwel in bed blijven liggen zonder dat er iets omgaat in je hoofd. Ik zou het niet kunnen.

En dan de luie medestudenten. Die nooit op komen dagen en genoeg nemen met een zesje, om vervolgens te klagen dat het de schuld is van de docent. Ik snap dat voltijdsopleiding een rekbaar begrip is geworden met al onze bijbanen en hoge leefkosten. Maar dat betekent niet dat je met de pet naar je opleiding hoeft te gooien of mee moet doen aan groepsprojecten waar twee mensen het werk doen en vijf mensen de credits opstrijken. De zesjescultuur gecombineerd met het aanbod aan AI-tools zorgt voor een flink dieptepunt in de studie-aandacht vrees ik.

Of het shoppen. Klasgenoten namen me een tijdje terug mee (al het bewijs daarvan is zorgvuldig vernietigd) maar ik begreep er werkelijk niks van. Ik krijg bijna een paniekaanval in een kledingwinkel van al die goedkope meuk die gemaakt is door kinderen aan de andere kant van de wereld, twee keer gedragen wordt en vervolgens het Vinted-graf ingaat. Hoe kan iemand dit leuk vinden?

Ik begrijp veel niet van mijn generatie. Ik zou graag tien jaar willen overslaan. Maar ergens weet ik dat de nostalgie dan komt, naar dit verplichtingsloze bestaan en naar de moraliserende snotneus die ik nu even aan het uithangen ben. Dus zit ik vast tussen twee dingen. Te oud voor wat er om me heen gebeurt, te jong voor wat ik eigenlijk wil.