Column: Knikkervriendje
Laatst dacht ik aan Jan Mulder en zijn ergernissenrubriek. Bij de Wereld Draait door gaf hij met klagerige stem en een gezicht alsof hij moest poepen een overzicht van de dingen die hem het meeste ergerden. Tien jaar lang. Over de prijzen van waspoeder bijvoorbeeld of voetbal (daar kan ik als Almeloër over meepraten). Heerlijk lijkt me dat. Gewoon even wekelijks een momentje om lekker van je af te drammen, het liefst ook zonder onderbroken te worden.
Een kleine noot van puristische taalkundige aard trouwens: Iets kan je irriteren en je kunt jezelf ergeren, maar die worden nogal eens door elkaar gebruikt (iets met lijdende voorwerpen en wederkerende voornaamwoorden).
Er is in ieder geval genoeg irritatie-inspiratie. Wat mij bijvoorbeeld ergert is dat mensen denken dat je er echt last van hebt als je je ergert waardoor ze proberen je weer op het positieve pad te krijgen en ze er dus ook al vanuit gaan dat je ergeren iets negatiefs is. Ik vind het best positief eigenlijk. Maar wat op mijn lijstje op dit moment met stip op één staat is brutale studentmail. Meestal verschijnt dit soort mail na het nakijken van toetsen. Ik heb de indruk dat ik dit soort mail ook vaker krijg dan ‘vroeger’, alhoewel ik me ook nog steeds een mail van tien jaar geleden voor de geest kan halen die begon met ‘Waar slaat dit op’.
Meestal eist de schrijver van mij op hoge poten opheldering waarom ik iets heb afgekeurd, of waarom ik niet meer punten heb gegeven, want zij vinden dat ze daar recht op hebben. Ik mag dan even aan hen gaan uitleggen waarom het cijfer niet hoger is. Vaak na het aanpassen van welgeteld een zin in een herkansing. Nu ben ik niet echt autoritair aangelegd, maar heb ik wel een enorme hekel aan mensen die denken dat ze maar overal recht op hebben en eisen zonder enig gevoel voor de sociale verhouding.
Professional
Dit soort mail irriteert me daarom ook mateloos en ik schiet meteen in de hiërarchische reflex van ‘Omdat ik de professional ben en jij (nog) niet’. Toch zeg ik dat niet, wat ik vreemd vind van mezelf. Want waarom niet eigenlijk? Ik hoor wel eens om me heen dat meer mensen moeite hebben met dit soort gedrag en niet goed weten wat ze ermee aan moeten. Soms ook uit angst voor meldingen.
Misschien creëren we het ook wel een beetje zelf. Als onderwijs een product is en de student een klant, dan is consumentengedrag een logisch gevolg. Tot het in de arm nemen van advocaten om beslissingen van een opleiding aan te vechten aan toe. En het is natuurlijk ook makkelijk om als een soort toetsenbordtiran alle frustratie over dat je niet met minimale inspanning een maximaal cijfer hebt gehaald de vrije loop te laten.
Mijn vader zei altijd ‘Ik ben je knikkervriendje niet’ als ik iets brutaals zei. Dat lijkt me wel een goede reply voor zo’n mail.
Rubrieken
Gerelateerde artikelen
Column: Boventalligen
Beste Kwartiermakers, ik ken (nog) niet iedereen van jullie, maar ik ga er maar even vanuit dat ik jullie wel gewoon mag tutoyeren, geheel in het kader van de familiecultuur binnen Saxion. Uit een Pulsemeting komt lang niet alles, dus ik richt me maar even via deze weg persoonlijk tot jullie. Ik ga al een tijdje mee bij grote organisaties (en ben daarom wel reorganisatieveteraan) en ik kan me voorstellen dat een herinrichtingsopdracht geen eenvoudige zal zijn.
Column: Tevreden
Mijn lezers trekken op basis van mijn geschreven werk misschien soms wel eens een andere conclusie, maar zelf zou ik me beschrijven als een tevreden mens, zeer tevreden zelfs. Op het leven an sich heb ik weinig aan te merken. Ik ben blij met mijn eigen middelmatigheid.
Column: Plannen
Vorige week kreeg ik een save the date voor een bruiloft. Ik snap dat ergens wel, net als bij teamuitjes en allerlei andere sociale gelegenheden is het toch wel fijn dat er ook mensen bij kunnen zijn. Het geeft ook wat tijd om zaken vooraf te regelen, zoals voldoende eten (heel belangrijk vind ik, bij bruiloften), een leuke locatie en muzikale omlijsting.