Verpleegkunde-studentes Sara en Yvet doen mee aan landelijke reanimatiecompetitie: lachen maar ook belangrijk

Hoe de competitie eruit ziet, weet Sara Luiten nog niet precies. “Het is de eerste keer dat Saxion meedoet dus het is voor ons ook een verassing”, legt Sara uit. Wat ze wel weet is dat ze samen met klasgenoot en vriendin Yvet Bremer een team vormt, dat ze een casus krijgen en eerste hulp moeten verlenen. “Denk bijvoorbeeld aan een reanimatie in de trein, of een reanimatie waar niemand een telefoon bij zich heeft.”

Op de vraag waarom ze meedoen met de competitie komt een simpel antwoord. Yvet: “Ja gewoon leuk. Ik zag een berichtje op het intranet voorbijkomen en ik dacht: ik vraag Sara. Zij zei: ‘Ja lachen!’”. Sara: “Yvet en ik houden wel van een competitie.” Beiden vinden het leuk om hun skills te laten zien en te testen, maar ook vinden ze het belangrijk dat er aandacht is voor reanimatie. “Het is super belangrijk dat mensen kunnen reanimeren. Ik vind dat te weinig mensen het kunnen of durven, omdat ze er misschien geen zelfvertrouwen voor hebben”, zegt Yvet.

Spiergeheugen

Beide studentes zijn aangesloten bij het landelijke reanimatie-oproepsysteem HartslagNu. Al hebben ze nog nooit een persoon hoeven reanimeren. Yvet: “Ik denk dat dat een hele heftige ervaring is.” ‘Gelukkig’ hebben ze alleen nog maar poppen gereanimeerd, om te oefenen en als voorbereiding op de competitie. Zo ook tijdens de Saxion reanimatiecompetitie. Sara: “Ze zeggen dat als je het heel veel herhaalt dat het dan een soort spiergeheugen is, als je het voor het echie moet doen.”

Oefening baart kunst. Sara: “Yvet en ik kennen elkaar al best lang, we zijn goed op elkaar ingespeeld en hebben de techniek heel goed onder de knie.” Of ze een kans maken om te winnen? “We zijn er allebei wel van overtuigd dat we een kans maken, zelfs een docent zei dat tegen ons”, zegt Yvet. Sara: “We weten alleen niet wat we winnen. Misschien wel alleen de eer. Maar dat is genoeg.”