Verpleegkunde-studentes Sara en Yvet doen mee aan landelijke reanimatiecompetitie: lachen maar ook belangrijk
Stayin’ alive, stayin’ alive. Met de aanwezigheid van studentes Sara Luiten (20) en Yvet Bremer (19), zit dat wel goed. De derdejaars Verpleegkunde-studentes doen vandaag mee aan de landelijke reanimatiecompetitie op de Hogeschool van Amsterdam waar ze het opnemen tegen twaalf andere teams. “Het is super belangrijk dat mensen kunnen reanimeren.”
Hoe de competitie eruit ziet, weet Sara Luiten nog niet precies. “Het is de eerste keer dat Saxion meedoet dus het is voor ons ook een verassing”, legt Sara uit. Wat ze wel weet is dat ze samen met klasgenoot en vriendin Yvet Bremer een team vormt, dat ze een casus krijgen en eerste hulp moeten verlenen. “Denk bijvoorbeeld aan een reanimatie in de trein, of een reanimatie waar niemand een telefoon bij zich heeft.”
Op de vraag waarom ze meedoen met de competitie komt een simpel antwoord. Yvet: “Ja gewoon leuk. Ik zag een berichtje op het intranet voorbijkomen en ik dacht: ik vraag Sara. Zij zei: ‘Ja lachen!’”. Sara: “Yvet en ik houden wel van een competitie.” Beiden vinden het leuk om hun skills te laten zien en te testen, maar ook vinden ze het belangrijk dat er aandacht is voor reanimatie. “Het is super belangrijk dat mensen kunnen reanimeren. Ik vind dat te weinig mensen het kunnen of durven, omdat ze er misschien geen zelfvertrouwen voor hebben”, zegt Yvet.
Spiergeheugen
Beide studentes zijn aangesloten bij het landelijke reanimatie-oproepsysteem HartslagNu. Al hebben ze nog nooit een persoon hoeven reanimeren. Yvet: “Ik denk dat dat een hele heftige ervaring is.” ‘Gelukkig’ hebben ze alleen nog maar poppen gereanimeerd, om te oefenen en als voorbereiding op de competitie. Zo ook tijdens de Saxion reanimatiecompetitie. Sara: “Ze zeggen dat als je het heel veel herhaalt dat het dan een soort spiergeheugen is, als je het voor het echie moet doen.”
Oefening baart kunst. Sara: “Yvet en ik kennen elkaar al best lang, we zijn goed op elkaar ingespeeld en hebben de techniek heel goed onder de knie.” Of ze een kans maken om te winnen? “We zijn er allebei wel van overtuigd dat we een kans maken, zelfs een docent zei dat tegen ons”, zegt Yvet. Sara: “We weten alleen niet wat we winnen. Misschien wel alleen de eer. Maar dat is genoeg.”
Gerelateerde artikelen
Asle Lubbers ontfermt zich over in auto opgesloten hond; maar een bedankje zit er niet in
Asle Lubbers heeft net haar eindgesprek gehad voor de deeltijdstudie Integrale Veiligheidskunde, als ze vanuit haar auto de kop van een hond omhoog ziet komen in de auto ernaast. Ze belt de politie, die de ruit intikt om de hond te bevrijden. De eigenaresse van de hond verschijnt ook, maar is lijkt zich van geen kwaad bewust. “Vindt u dit zelf niet erg dan?”
Hogeschool onderzoekt verkoop Epy Drost-gebouw
Saxion overweegt de verkoop van het Epy Drost-gebouw, in de volksmond ook wel bekend als ‘de glasbak’. In dat gebouw is nu nog de Academie Creatieve Technologie (ACT) gehuisvest. Voor de opleidingen van die academie zou dan een andere plek moeten worden gezocht.
Vijf voor twaalf voor moestuin; docent Vera Bextermoeller wil tuintje redden nu het nog kan
Als voor de zomer zich nog steeds niemand ontfermt over de moestuin bij Ko Wierenga in Enschede, dan gaat niet de schoffel, maar de streep erdoor. Dat is de onomwonden boodschap van Dennis Meijer (teamleider facilitair bedrijfsvoering). Dit geluid kwam ook bij SFIB-docent Vera Bextermoeller terecht. Zij wil de moestuin misschien wel onder haar hoede nemen. “Zó jammer als de tuin zou verdwijnen.”