Ruslana

Studenten zagen in de vakantie Oekraïne terug: ‘Thuis is thuis niet meer, maar zal mijn thuis weer worden’

Oekraïners Ruslana Bosakevych (19) en Anna Babilua (19) vertrokken in de zomervakantie richting oorlogsgebied om hun ouders te zien. Ruslana: "Ze weer vasthouden, voelen, een kus kunnen geven... Dan jank je, ja.’’ Ze hebben het niet over vrede maar over het winnen van de oorlog, willen ooit terugkeren om het land weer op te bouwen, danken Saxion en vertrouwen – ‘in principe’ - geen Rus meer.

This article is also available in English

Ze reageren via vier stellingen op de situatie in hun vaderland.

1) Ik zag: mijn ouders zijn nu wel veilig:

Ruslana: "Voor 24 februari, de dag van inval, waren ze ooit veilig. Nu zullen ze in dit land nooit echt meer veilig zijn. Ik leefde er voor twee weken weer. Russen voelen dat ze de oorlog niet winnen en vernietigen ons land en mensen daarom. Alarmen gaan af en soms moeten mijn ouders schuilkelders in. Ik heb daar ook in kelders gezeten.

Toch is het land niet het meest in gebouwen maar in de hoofden van mensen vernietigd. Mijn stad Kiev zoals het was bestaat niet meer. Mensen durven de straat niet op en twijfelen of er ooit een normaal sociaal leven terugkomt. 

Ik zag talloze half in elkaar gestorte gebouwen, muren op de grond. Als zo'n bom valt, zo’n gebouw opnieuw valt, ben ik dood in een minuut, voel je. Die angst, dát is oorlog.’’

Anna: "Fysiek zijn mijn ouders veilig, mentaal niet. Zij reisden uit angst naar Kroatië om mij te zien, dat vonden zij veiliger. Mijn vader kan eindelijk het land uit omdat hij net zestig is geworden en geen dienstverplichting meer heeft. Ze schrokken ook in Kroatië nog van ieder klein geluid. 

Kan dat normale leven dan terugkomen? Dat hangt af wanneer de oorlog eindigt en wanneer wij winnen. Als dit tientallen jaren duurt vergeten mensen hoe geluk en vrijheid voelden.

Russen trekken troepen terug, her en der. Mensen denken soms dat dit de inleiding van een oorlogseinde is. Russen zullen met kunstgrepen komen (dit interview is afgenomen vlak voor Russische mobilisatie, red.). Wij willen ondertussen alle gebieden terugkrijgen die Oekraïens waren vanaf 1991. Dus ook de Krim en Donbas. Op die Krim stond namelijk mijn Oekraïense wieg.’’

Ruslana

Fashion & Textile Technologies-studente Ruslana Bosakevych met haar ouders, die ze deze zomer terugzag. In haar thuisland zag ze de gebombardeerde gebouwen. "Als zo'n bom valt, zo’n gebouw opnieuw valt, ben ik dood in een minuut, voel je. Die angst, dát is oorlog.’’ Alle foto's: eigen foto's van de studenten

2) Ik zal nooit meer in Oekraïne wonen:

Anna: "Oneens. Ik ga terug, ooit, met liefde. Ik wil letterlijk met mijn eigen blote handen het land weer opbouwen. Die eensgezindheid zit gesloten in mijn generatie, merk ik, als ik artikelen lees en reportages kijk.’’

Ruslana: "Ik had een planning over een paar jaar terug te gaan. Plannen kun je nu niet meer, want stopt dit en wanneer? Toch ben ik er zeker van dat ik op een dag terugkeer. Wij zijn jong en kunnen het land herbouwen. In vijf jaar of tien jaar. Aan niet teruggaan wil ik niet denken, dan zou ik niet in victorie geloven. Als onze generatie het ooit kan terugbrengen op het welvaartsniveau van voor de oorlog, sterf ik zielsgelukkig. Thuis is thuis niet meer, maar het zal mijn thuis weer worden.’’

WhatsApp Image 2022-09-21 at 1.56.48 PM.jpeg

FTT-studente Anna Babilua met haar familie. "k ga terug, ooit, met liefde. Ik wil letterlijk met mijn eigen blote handen het land weer opbouwen."

3) Ik kreeg te weinig steun van Saxion:
 

Ruslana: "Oh nee, zeker niet. De eerste maanden hadden mijn ouders geen inkomen meer en ik ook niet. Hoe regel je basisbehoeftes, eten? Ze gaven ons tegoedkaarten van supermarkten, zodat de humane dingen geregeld waren. Dat nam zoveel persoonlijke zorgen en letterlijke buikpijn weg.’’

Anna: "Dat zou ik nooit, nooit durven zeggen. Ik heb full support gehad. Ik dacht: dit is mijn probleem in mijn vaderland, daar komt geen hulp van school bij kijken. Ze gaven geld en goederen maar het indrukwekkendste was een belletje van stafmedewerkers, helemaal aan het begin van de oorlog, een simpele maar ontroerende vraag: ‘Hoe voel je je’.’’

WhatsApp Image 2022-09-21 at 2.00.14 PM.jpeg

Anna Babilua over steun vanuit Saxion: "Ze gaven geld en goederen maar het indrukwekkendste was een belletje van stafmedewerkers, helemaal aan het begin van de oorlog, een simpele maar ontroerende vraag: ‘Hoe voel je je."

4) Ik heb het moeilijk als ik een Rus ontmoet:

Anna: "Ik kan niet meer goed met ze contact hebben, dat klopt. Er zit een mentaliteit in, die ik er niet snel zie uitgaan. Mensen denken soms dat deze oorlog alleen Poetin is, maar het is voor mij ook iets dat door opvoeding van fake news in het Russische dna zit. Ze blijven anti-Europa, zien Oekraïne als iets van hen. Mijn opa en oma wonen op de Krim, waar nu jaren Russische doctrine heerst. ‘Je bent te jong, maar later zul je deze Russische stap begrijpen en ondersteunen’, vertelden ze mij. Zo snel gaat het.’’

Ruslana: "Ik ben waakzaam, constant. Ik las interviews over Russen in Nederland: Oekraïne en Russen zijn broeders, hoor ik. Nou, niemand van hen heeft dit land van binnenuit willen veranderen. Ik voed, dat klinkt vast hard, mijn eventuele kinderen en kleinkinderen straks op met de gedachte dat Russen hun grootste rivalen zijn. Ze vernietigen nu ons leven.’’

WhatsApp Image 2022-09-22 at 12.32.35 AM (2).jpeg

Een vernietigde auto, foto door een van de studentes. Anna: "Mensen denken soms dat deze oorlog alleen Poetin is, maar het is voor mij ook iets dat door opvoeding van fake news in het Russische dna zit."

André Valkeman

André Valkeman

Gerelateerde artikelen

dance kerk

Studenten zetten kerk op stelten met dancefeest in Gods tempel: “Wij gaan dit netjes doen”

Saxion-studenten Daan Eikelenboom en Nicky Schuddebeurs studeren Ondernemerschap & Retail Management. Ze hadden een ondernemersdroom: een techno- en housefeest organiseren in de monumentale Grote Kerk Apeldoorn. “We zochten een abnormale locatie voor een dance-evenement.” Vanavond komt die wens uit: een techno kerkfuif voor honderden jongeren. Hoe lukte dat?

Guus focus

Cartoon GUUS verdween tijdelijk uit expositieruimte Deventer; “Van kunst blijf je af”

Een klein mysterie, dat is het ‘verdwijnen’ van de cartoon van GUUS over de prijzen van de kantine. Die hangt in B.019 in Deventer, de doorloop van het theater richting de kantine. Maar dinsdag zagen we dat die verdwenen was, en daarvoor in de plaats hing een generieke Saxion-plaat. Die verdwijning is, na melding bij kunstcoördinator Ruben Sinkeldam, opgelost. Hij is niet te spreken over de actie. “Kunst emotioneert, maakt je vrolijk of juist boos. Maar je blijft er van af.”

Nick Velten (33) stopte met studeren en staat nu in Quote Top 100 jonge selfmade miljonairs

Op jonge leeftijd begon Nick Velten (33) op het zolderkamertje bij zijn ouders thuis met het bouwen van websites, wat uitgroeide tot zijn eigen bedrijfje. Daarnaast studeerde hij Commerciële Economie op Saxion. “Dat was een voorwaarde van mijn vader.” Toch stopte hij met studeren, want zijn bedrijf bleef groeien. Inmiddels is zijn bedrijf verkocht en dit levert hem een plek op in de Quote Top 100 jonge selfmade miljonairs 2023: nummer 73 met een geschat vermogen van 17 miljoen. “Die schatting is veel te hoog.”