Studente Sophie doet juist een stap terug: “Geef studenten de ruimte om stil te staan”

De vierdejaars studente begon aan het begin van dit schooljaar aan een minor op de kunstacademie. Een minor waar je erg veel bezig bent met jezelf, zo zegt ze zelf. Eindelijk had ze tijd om met zichzelf bezig te zijn en even wat rustiger aan te doen, na alle studiejaren alsmaar door te ploeteren. Juist toen kwamen de klachten: angst, paniek en nergens meer zin in. “Toen dacht ik: hier klopt iets niet”, zegt Sophie. “De volgende dag ben ik naar school gegaan met het idee om wat grenzen aan te geven, zoals het overslaan van een excursie. Eenmaal op school dacht ik: ik doe het allemaal niet meer, ik stop ermee.”

Sophie omschrijft het als haar lichaam dat zei: ja, we kunnen! “Alles kwam eruit. Ik heb toen twee weken bijna alleen maar op bed gelegen met hoofdpijn, veel angst in m’n lijf, hartkloppingen maar ook last van mijn darmen bijvoorbeeld”, zegt ze.

Dat was ongeveer een maand geleden. Sindsdien gaat het steeds wat beter met haar. Ze vult haar dagen met uitrusten, wandelen en dingen die haar energie geven zoals afspreken met haar ouders en vrienden. Sophie: “Eigenlijk doe ik nu alle dingen waar ik normaal gesproken geen tijd voor heb. Maar vaak zijn de kleinste dingen zoals uit bed komen en wat eten ook al genoeg.” Ook is ze een echte keukenprinses geworden, en ze kookt iedere avond uitgebreid voor haar vriend.

Compenseren

Een andere belangrijke stap voor Sophie was hulp zoeken. Met haar psycholoog worden vragen behandeld zoals: waar wil je heen? Wat heb je nodig? Waar denk je dat het vandaan komt en hoe ga je daarmee om?

Over die laatste vraag, waar het vandaan komt, wil ze graag wat vertellen: “Ik ben erg zoekende naar of ik wel goed genoeg ben. Ik zit heel erg met de vraag: doe ik er wel toe? Dat heb ik de afgelopen jaren heel erg proberen te compenseren door alsmaar bezig te blijven. Ik probeerde dingen uit mezelf te halen die er helemaal niet waren, waardoor ik steeds meer aan mezelf ging twijfelen. Het is een constante vergelijking met anderen.”

Terwijl ze hierover praat wordt Sophie emotioneel, maar ze wil het antwoord toch graag delen, omdat ze het belangrijk vindt haar verhaal te doen, om zo ook anderen te helpen. Ze zegt dat er nog veel te winnen valt als het gaat over mentale gezondheid. Sophie: “Ik merk toch dat als er gepraat wordt over dit onderwerp, dat er dan reacties komen zoals: ‘ja, iedereen heeft het wel eens druk’. Dan ga je toch bij jezelf denken: er zijn altijd mensen die het nog zwaarder hebben, waarom kan ik dit dan niet aan?”

We moeten studenten meer ruimte geven om stil te staan, stelt Sophie. Ze is van mening dat we ook veel leren wanneer we stilstaan. Haar boodschap aan anderen: “Zorg goed voor jezelf, neem genoeg rust en praat erover.” In februari gaat Sophie beginnen met het afronden van haar studie. Dat wil ze het liefste doen door uitvallende studenten te begeleiden bij het re-integreren in het onderwijs.