Column: Zomer
De mooie herinneringen van de zomer herhalen zich de afgelopen weken constant in mijn hoofd. Avond na avond zat ik op het terras met de vrienden en vriendinnen waar ik zo onwijs gek op ben. En we lachten en we dronken volop. Van die avonden dat we er maar ééntje zouden drinken en dan toch, net wat te laat, thuis kwamen na ééntje te veel. We waren er immers toch al, dus waarom het dan bij één laten?
Avonden wandelen door het park, op het dak liggen om te kijken hoe de zon onderging. De vakantie spendeerde ik onder de Italiaanse zon, en we reden van stadje naar stadje, zonder plan. En met ieder stadje voelde het alsof ik in het leven won. Die dagen lijken zo ver weg.
We zijn alweer halverwege februari, de winter loopt op zijn einde en de lente roept. Ik word er onrustig van. Terwijl de rest van Nederland aan het pieken was en genoot van de sneeuw, vulde heel Instagram zich met door de kou verkleumde koppies. Ik bleef lekker binnen en beleefde nog een keer mijn zomerse nostalgie. Ook ik heb ‘sneeuwpret’ gehad, één dag maar liefst. Dat liep beter af dan vorig jaar, toen ik op het ijs per ongeluk de neus van mijn zusje brak. Maar ik ben toch echt op mijn best in de gouden gloed van de zomer.
Gelukkig worden de dagen langer en warmer en is de sneeuw zo goed als verdwenen. In dat (trieste) optimisme heb ik zelfs mijn tussenjas alvast gewassen. Het komt wel weer goed. Ik verlang ernaar om niet langer mijn avonden te vullen met thee, chocolade en boeken, maar om terug te gaan naar het park, op het dak te liggen en uren naar boven te staren. Zien hoe de zon ondergaat en sterren tellen.
En tot het zo ver is, vul ik opnieuw de waterkoker, haal ik een wikkel van een reep, zoek ik wederom een boek uit en spring ik af en toe in mijn eigen gevulde poeltje van zelfmedelijden. Van een gezonde dosis zwelgen is nooit iemand slechter geworden. En zolang ik mijn zomerse nostalgie blijf houden, beleef ik nog steeds de zomerse gouden gloed en ben ik op mijn best.
Maar dan wel in mijn hoofd.
Maxime Gokoelsing (21) is vierdejaars student creative business
Gerelateerde artikelen
Column: Tevreden
Mijn lezers trekken op basis van mijn geschreven werk misschien soms wel eens een andere conclusie, maar zelf zou ik me beschrijven als een tevreden mens, zeer tevreden zelfs. Op het leven an sich heb ik weinig aan te merken. Ik ben blij met mijn eigen middelmatigheid.
Xem Vermeij wint Saxion Kunstprijs: “Druk de Turkse nationaliteit van mijn vader niet langer van mij weg”
De Saxion Kunstprijs is dé jaarlijkse prijs van Hogeschool Saxion in Oost-Nederland, bedoeld voor werk van jonge en veelbelovende kunstenaars uit de regio. In Deventer was donderdagmiddag de uitreiking. De Zwolse student Xem Vermeij (24) won de editie van 2026 met zijn fotografie over jongeren met dubbele nationaliteiten. “Ik win, ik kan wel schreeuwen, maar doe het niet.’'
Saxion-studenten winnen landelijk HBO-Rechten Debattoernooi: ‘We dachten dat we vierde waren geworden’
Zes tweedejaars rechtenstudenten van Saxion wonnen vorige week het landelijke HBO-Rechten Debattoernooi in Amsterdam. “Het was superspannend tot het laatste moment, zegt teamcaptain Nathalie Mendes de Léon (23). De winst betekent automatisch dat Saxion volgend jaar het toernooi organiseert.