Column: Zomer
De mooie herinneringen van de zomer herhalen zich de afgelopen weken constant in mijn hoofd. Avond na avond zat ik op het terras met de vrienden en vriendinnen waar ik zo onwijs gek op ben. En we lachten en we dronken volop. Van die avonden dat we er maar ééntje zouden drinken en dan toch, net wat te laat, thuis kwamen na ééntje te veel. We waren er immers toch al, dus waarom het dan bij één laten?
Avonden wandelen door het park, op het dak liggen om te kijken hoe de zon onderging. De vakantie spendeerde ik onder de Italiaanse zon, en we reden van stadje naar stadje, zonder plan. En met ieder stadje voelde het alsof ik in het leven won. Die dagen lijken zo ver weg.
We zijn alweer halverwege februari, de winter loopt op zijn einde en de lente roept. Ik word er onrustig van. Terwijl de rest van Nederland aan het pieken was en genoot van de sneeuw, vulde heel Instagram zich met door de kou verkleumde koppies. Ik bleef lekker binnen en beleefde nog een keer mijn zomerse nostalgie. Ook ik heb ‘sneeuwpret’ gehad, één dag maar liefst. Dat liep beter af dan vorig jaar, toen ik op het ijs per ongeluk de neus van mijn zusje brak. Maar ik ben toch echt op mijn best in de gouden gloed van de zomer.
Gelukkig worden de dagen langer en warmer en is de sneeuw zo goed als verdwenen. In dat (trieste) optimisme heb ik zelfs mijn tussenjas alvast gewassen. Het komt wel weer goed. Ik verlang ernaar om niet langer mijn avonden te vullen met thee, chocolade en boeken, maar om terug te gaan naar het park, op het dak te liggen en uren naar boven te staren. Zien hoe de zon ondergaat en sterren tellen.
En tot het zo ver is, vul ik opnieuw de waterkoker, haal ik een wikkel van een reep, zoek ik wederom een boek uit en spring ik af en toe in mijn eigen gevulde poeltje van zelfmedelijden. Van een gezonde dosis zwelgen is nooit iemand slechter geworden. En zolang ik mijn zomerse nostalgie blijf houden, beleef ik nog steeds de zomerse gouden gloed en ben ik op mijn best.
Maar dan wel in mijn hoofd.
Maxime Gokoelsing (21) is vierdejaars student creative business
Gerelateerde artikelen
Medewerkers organiseren bijeenkomsten om te praten over alle ‘shit’ in de wereld
Een groep medewerkers van de beweging Samen in Stilte houdt op 30 juni bijeenkomsten in Enschede en Deventer om in gesprek te gaan over hoe je omgaat met alle ellende in de wereld. “In plaats van een debat willen we een dialoog waarin je je standpunten kunt uitwisselen”, zegt Marleen van Grunsven, een van de initiatiefnemers.
Onderzoek naar beleving reorganisatie: medewerkers redelijk positief over hoe ze hun werk kunnen doen, minder over betrokkenheid
Medewerkers van Saxion vinden dat ze hun werk behoorlijk kunnen blijven doen tijdens de (geplande) reorganisatie. Minder enthousiast zijn ze over hoe ze betrokken zijn bij de herinrichting. Die conclusies kun je trekken uit een vragenlijst naar de beleving van de herinrichting, die in totaal door zo’n 1700 medewerkers is ingevuld.
In het hok bij studievereniging IDent: "Er hebben wel eens halve varkenskoppen in de koelkast gelegen"
Bij de opleiding Forensisch onderzoek kom je varkenskoppen tegen in de koelkast, worden er biggetjes begraven in Apeldoorn en testen ze vingerafdrukken op lijken. In het hok van vereniging IDent liggen spelletjes, hangt een verdwaalde Ken die zijn lieftallige Barbie kwijt is en kan je foto’s van oud-leden in lingerie spotten. “We gaan met de vereniging elk jaar naar een snijzaal.”