Commentaar: zoek hulp, alsjeblieft

Het is voor mezelf steeds moeilijker te geloven, maar ook ik was ooit student. Veel langer dan me lief was. Op mijn 17^e rolde ik als voorbeeldige, maar vrij luie – dat dacht ik in ieder geval – scholier van het vwo. Daarna begon een studiecarrière van liefst negen jaar; in die negen jaar rondde ik een hbo-opleiding en een universitaire studie af.

Het zoveelste succesverhaal? Dat is zeker niet wat ik jullie wil vertellen, want deels was mijn studie een diep donker gat. Toen ik afstudeerde van mijn tweede studie merkte ik dat ik niet meer sliep. Het begon met één nachtje, maar uiteindelijk sliep ik maandenlang niet of nauwelijks.

Ik verloor mezelf in gepieker en stress, met als gevolg dat slapen al helemaal niet meer ging. Dat zorgde voor blinde paniek, want hoe los je dat op? Helder denken ging niet meer, en uiteindelijk kwam ik nauwelijks de trap meer op of de deur nog uit. In onvervalst Nederlands: ik wist van voor nauwelijks nog dat ik van achteren leefde, maar ik had ook nog eens geen flauw idee wat ik daar aan kon doen.

Eén ding had ik wel gezien: de universiteit waar ik studeerde, had studentpsychologen in dienst. Voor een binnenvetter als ik was het een enorme stap om daar contact mee te zoeken. Praten over je kwetsbaarheid voelde als taboe, maar toch deed ik het.

Bij de studentpsycholoog bleef het bij één gesprekje van nauwelijks twintig minuten. Toch zijn het twintig minuten die mijn leven veranderden. De schoolpsycholoog constateerde snel dat hij niet degene was die me kon helpen, maar hij begeleidde en verwees me door naar intensievere hulp. Ik weet zijn naam niet eens meer, maar ben hem nog altijd dankbaar.

Ik kreeg al vrij snel slaapmedicijnen als kickstarter om in ieder geval weer tot rust te komen. En ik ging in gesprek, waardoor ik mezelf veel beter leerde kennen, want praten over mijn gevoel had ik nooit geleerd. En langzaam, heel langzaam, maakte ik hernieuwd kennis met geluk en blijdschap, twee begrippen die ik daarvoor misschien wel nooit meer dacht te ervaren.

Wachtrijen

Waarom vertel ik dit verhaal, dat ik thuis niet eens deelde? Deze week stond op SaxNow dat de wachtrijen voor psychische hulp op Saxion enorm zijn opgelopen. Waar een wachttijd van twee of drie weken schijnbaar normaal te billijken valt, is die nu twee maanden. Richting Saxion kan ik daarover kort zijn en dat gaat niet over personen: dat is beschamend en had nooit mogen gebeuren. De stappen die genomen zijn om dit op te lossen kunnen niet snel genoeg gezet worden.

Maar richting jou, student, wil ik er iets anders over zeggen. Laat je vooral niet ontmoedigen door die wachtrijen. In het donker van het schemerende gemoed kunnen twee maanden voelen als onoverkomelijk en oneindig, maar als ik één ding leerde: dat is niet zo.

Iedereen die wel eens in de Efteling is geweest weet namelijk dat er ook een positief punt zit aan wachtrijen. Ze kennen een begin en een einde. Voor je het weet ben je aan de beurt en kun je aan de slag met je problemen. En dan nog is psychische hulp geen panacee, en zijn al je problemen niet onmiddelijk opgelost. Maar wat heb je te verliezen? Zoek hulp, alsjeblieft.