Linde Verschoor trap

Column: Post-university blues

Ongeveer zes maanden geleden zette ik dan eindelijk die ene krabbel. De handtekening onder mijn diploma. Zo, ik was afgestudeerd. Na acht jaar studeren (ja, mbo is ook studeren) was ik klaar. Dat ene doel waar ik al die jaren naartoe had gewerkt, is bereikt. Met diploma op zak en mijn baan hier bij SaxNow loopt alles op rolletjes, toch?

Geen tentamenstress meer, collegegeld betalen of avonden doorhalen. Daarmee vallen een heleboel kopzorgen weg. Maar wat ook wegvalt is het gevoel dat je ergens bij hoort, zo zegt mijn psycholoog. Ja, tegenwoordig kan je zeggen dat je naar een psycholoog gaat zonder dat daar gek van wordt opgekeken. Echt waar.

Al die jaren op school heb ik gewerkt voor dat ene papiertje, en toen ik die eenmaal in handen had wist ik niet meer wat ik met mezelf moest. Normaal gesproken stond mijn agenda vol met colleges en deadlines, altijd iets om naar toe te werken of af te ronden. Nu ligt de wereld wijd voor me open.

Eigenlijk begint het doelen stellen nu pas, nu mijn carrière nog moet beginnen. Nu heb ik het geluk dat ik niet net als andere afgestudeerden opzoek moest naar een baan (dank SaxNow). Maar wel de verantwoordelijkheid om er iets van te maken.

Tijdens mijn studentenperiode kon ik namelijk nog overal mee wegkomen. Te laat komen (of überhaupt niet komen opdagen), half afgemaakt werk aanleveren of gewoon de kantjes er vanaf lopen. Ach, dat soort gedrag wordt verwacht van een student. Maar nu ik een volledige medewerker ben, verwacht ik ook meer van mezelf. Het is tijd om alles een keer op een rijtje te hebben, zeg ik tegen mezelf.

Dit is het moment. Een carrière maken. Geld verdienen. Niet meer iedere maand dat bedrag van DUO op mijn rekening. Maar een volwaardig loon, waarvan ik eigenlijk beter zou moeten weten wat ik ermee moet doen. Iets met tien procent op je spaarrekening? Nu ook mijn vader zijn automatische overschrijving met zakgeld heeft stopgezet, ben ik officieel op mezelf aangewezen.

Wanneer me bij de kapper gevraagd wordt of ik student ben (voor tien procent korting), twijfel ik wat ik hierop moet antwoorden. Ik wist wel dat ik niet voor altijd student zou kunnen blijven. Maar zit er niet een soort marge op? Ik heb acht jaar lang gestudeerd, dus mag ik nog minstens een paar maanden ja antwoorden op deze vraag?

Om even terug te komen op de term in de kop: ik heb last van post-university blues. Of een gezonde portie aanstelleritis?

Linde 4.JPG

Linde Verschoor

Gerelateerde artikelen

pexels-ekaterina-bolovtsova-6077123 (1).jpg

AMA-studente mag mogelijk toch minor aan Windesheim volgen; besluit academie onvoldoende onderbouwd

Nieuwe hoop voor een AMA-studente die geen verdiepende minor aan Windesheim mocht volgen en het daar niet bij liet zitten. Volgens de geschillenadviescommissie (GAC) was het besluit van haar academie dat die minor ‘onvoldoende verdiepend’ was, niet goed genoeg onderbouwd. De academie moet nu opnieuw een besluit gaan nemen.

alex

In Memoriam: Alex Ritsema (59)

Alex Ritsema werkte om te leven. Zijn passies waren, onder andere, schaken, hofdansen en het bezoeken van eilanden over heel de wereld. Hij was eigenzinnig, erudiet, belezen en maakte van zijn reizen (foto-)boeken die hij in eigen beheer uitgaf. Ook had hij een uitgebreide handleiding, die collega’s moesten kennen om hem echt te waarderen. Ritsema werkte 33 jaar op Saxion, eerst als docent wiskunde/economie en de laatste jaren bij Kwaliteit en Regelgeving. Hij overleed op 30 december 2022, op 59-jarige leeftijd.

20230131_160549.jpg

Medewerkers praten mee over vergroenen Saxion: van buitenlokaal, tot bier en bijenkasten

Medewerkers mochten gisteren in Deventer meepraten over hoe we met z’n allen Saxion een stukje ‘groener’ kunnen maken. Sterker nog; organisator Wenda Hans beloofde dat die woorden niet in het luchtledige gaan verdwijnen, maar gevolgen zullen hebben. Het leidde tot een levendige bijeenkomst, waar ook onderling vrijuit werd gedeeld. “Het dak van de bibliotheek als plek voor de nieuwe studentenmoestuin? Interessant idee.”