Column: Binnenklimaat

Dat de uitgenodigde (demissionair) minister Hanke Bruins Slot uiteindelijk op de valreep werd gepromoveerd tot minister van Buitenlandse Zaken in plaats van de, kennelijk minder prestigieuze, Binnenlandse Zaken, was ronduit sneu voor Saxion. Het is toch niet hetzelfde als een echte minister.

Ik stel me altijd zo voor dat hogeschoolbestuurders op de eerste jaarlijkse bijeenkomst van de Vereniging Hogescholen tegen elkaar opbieden voor wie de meest indrukwekkende sprekers heeft geregeld. Dan is het toch teleurstellend als je het met een directeur-generaal moet doen, zeker als die fuckers van de Hanzehogeschool in Groningen Koningin Maxima hebben weten te strikken.

En natuurlijk was er ook de toespraak van onze collegevoorzitter Anka Mulder. Die begon met een interactief deel, waarbij ze vragen stelde aan een publiek dat daar duidelijk niet op had gerekend, noch heel enthousiast van werd. Geeft niet, overkomt elke docent ook wel eens. Haar quizvraag waar Saxion officieel gevestigd was wisten mensen nog wel te beantwoorden, dat hadden ze immers een jaar geleden op deze plek al kunnen lezen.

De vraag waar zij standaard elk jaar in haar toespraak aandacht aan besteedt bleek echter een lastigere. De aarzeling bij het publiek was wellicht wat onterecht, want ze praat inderdaad elk jaar over klimaatverandering en het belang daar actie tegen te ondernemen. En haar verhaal over het tegengaan van klimaatsceptici was prima. En we hebben bovendien nu natuurlijk ons klimaatplein in Enschede, al is dat in zijn huidige staat (een aantal zanderige kuilen) wellicht niet het beste visitekaartje om die klimaatsceptici te overtuigen. Maar dat komt vast nog wel goed.

Bloedhete hal

Maar mag ik het, in het kader van klimaat en geen visitekaartje, ook even hebben over het binnenklimaat van onze gebouwen? Want godsallemachtig wat hebben we een warme eerste paar weken achter de rug. En wat hadden we een hete laatste paar weken vlak voor de zomer. Dan merk je toch dat onze ruimtes daar niet geweldig op ingespeeld zijn, in die bloedhete hal.

En S0.47 in Enschede, een van de weinige grote collegezalen die we nog hebben, is een beruchte probleemplek (naar verluid zijn daar al de eerste meldingen van studenten die onwel werden door de warmte). Ik stond zelf op een vrijdagochtend te smelten in een broeierig stadslab in Deventer en kwam later een collega tegen, vers van een studentengesprek in een klein hok in het hoofdgebouw, die dusdanig zweette dat het leek of ze knokkelkoorts had. Dat bleek ook het geval, maar het was ook erg warm.

Aanpassen aan de realiteit

Het ergste is waarschijnlijk wel het Randstadgebouw, waar de lesomstandigheden al veel langer bar en boos zijn. Ik hoor nu dat er al opleidingen zijn die hun docenten gewoon laten uitroosteren als ze ruimtes in dat gebouw toegewezen krijgen. En wat te denken van de arme collega’s die daar onder andere onze diploma’s verzorgen? Die zitten daar de hele dag en hebben hun topdrukte op de warmste dagen.

Dus heel goed, aandacht voor het klimaat. Maar klimaatadaptie betekent ook aanpassen aan de nieuwe realiteit: dat we misschien meer dan twee heel warme lesdagen in het jaar hebben. En dat onze interne klimaatsystemen daaraan worden aangepast. En dat dat misschien geld kost. Maar een fatsoenlijk binnenklimaat is van het grootste belang voor kunnen leren en lesgeven op een hoog niveau.

Nu de laatste sceptici daarover nog overtuigen.