Een klein kijkje in de keuken van de columnist: als ik een keer in een maand geen directe inspiratie heb voor een stukje, zorg ik dat ik in de weken voor mijn deadline extra goed oplet naar zaken waar ik over kan mopperen. Gemopper is meestal een goede basis voor een column.
Op zich dacht ik in de eerste week al beet te hebben met het feit dat ProRail besloot dat de eerste collegeweek een goed moment was om twee dagen alle treinverkeer tussen Hengelo en Enschede te stoppen. Het hielp hierbij ook niet dat Saxion zelf zich pas de dag van de uitval bewust leek te zijn dat er een probleem was, aan de interne berichtgeving te merken.
Maar ja, dat is nu al weer een paar weken geleden, en bovendien schreef ik vorig jaar al een keer zoiets. Het nieuwe prullenbakkenbeleid dan? Maar daar heeft collega Kim heeft al over geschreven. Wat dus te doen?
Gelukkig was er uitkomst in berichtgeving over ons nieuwe studentinformatiesysteem.
Het huidige cijfersysteem Bison en diverse bestanden in Excel en andere programma’s worden vervangen door mysterieuze entiteiten die Osiris (naar de Egyptische god van de dood, neem ik aan) en TimeEdit heten.
Ik ben op zich geen tegenstander van centralisatie, en onze onderwijsregistratie is hier en daar best een zooitje, maar het valt me wel op dat het tot nu toe onmogelijk is om eenduidig antwoord te krijgen op vragen die voor mij relevant zijn, zoals: “worden studenten nu voortaan automatisch ingeschreven voor alle toetsen?” en “worden cijfers uit Brightspace straks automatisch ingevuld in Osiris?”. Toch opmerkelijk, enkele maanden voor de systemen zouden moeten gaan draaien.
Werkelijkheid moet zich aanpassen
Maar dat is niet waar ik me nu druk om maak. Dat is het bericht dat er niet alleen nieuwe systemen komen, maar dat we ook nieuwe terminologie moeten gaan gebruiken die daarbij past. Dat is prachtig technocratisch gedacht: als het systeem niet aansluit op de werkelijkheid, dient de werkelijkheid zich aan te passen. Óók als dat een systeem is dat we ongetwijfeld voor een aanzienlijk bedrag inkopen, en waarbij toch wel een beetje maatwerk mogelijk zou moeten zijn.
Wat zijn deze nieuwe verplichte termen? Tentamens, assessments en werkstukken mogen niet meer, dat zijn allemaal toetsen. Dat is zoiets als zeggen dat je de woorden appels, peren, en bananen niet meer gaat gebruiken, maar alleen nog ‘fruit’ zegt. Het is technisch correct, maar niets wordt er duidelijker op. Maar het is ook niet direct een probleem, want we gebruiken de term toetsen in de praktijk al volop.
Verder verdwijnt het, van zichzelf verschrikkelijke, woord “module”. Dat wordt nu “cursus”. Het kan aan mij liggen, maar ik associeer cursussen niet direct met hoogstaand hoger onderwijs waar je een geaccrediteerd diploma voor krijgt. Ik ken iemand wiens echtgenoot toen zij haar HBO-studie deed altijd pesterig vroeg “ga je op cursus?”. Het huwelijk hield geen stand.
Saxion gebruikt de term ‘cursus’ zelf nu overigens voor het contractonderwijs waar je geen formeel diploma voor krijgt, maar ik zal wel weer de enige zijn die daar verwarring verwacht.
De ergste wijziging was dat het woord ‘les’ nu vervangen zou moeten worden door ‘onderwijsactiviteit’.
Nee.
Gewoon Nee.
Lazer op. Ik ga dat niet doen, mijn collega’s gaan dat niet doen, studenten gaan dat niet doen.
En nu zie ik ook meteen weer het voordeel van publiek gemopper. Het lucht voor mijzelf enorm op, voor anderen is het vermakelijk (hopelijk), en, belangrijkst: het houdt onze organisatie en haar bestuurders bij de les.
Sorry, bij de onderwijsactiviteit bedoel ik natuurlijk.
Rubrieken
Gerelateerde artikelen
Column: Alarmbellen
Alarm! We zijn weer in crisis. Niet de oliecrisis, of de stikstofcrisis, of de woningcrisis, of de (zogenaamde) asielcrisis, maar een studeercrisis. Studenten studeren steeds minder en komen steeds minder naar colleges. Studeren lijkt in grote mate een nevenbezigheid te worden voor onze studenten, op zijn best gelijkgesteld met bijbaantjes, sport en sociale activiteiten, en in sommige gevallen ondergeschikt daaraan.
Column: Epy Drost
In een mededeling op mijnsaxion liet ons College van Bestuur bijna terloops weten dat er een onderzoek komt naar de mogelijkheden het Epy Drost-gebouw in Enschede af te stoten door verkoop of verhuur. Een bericht dat nogal een verrassing was voor de honderden mensen die in dat gebouw werken.
Column: Vertrouwen
Vertrouwen, zo luidt het gezegde, komt te voet en vertrekt te paard. Het is wat oudere uitdrukking, zoals blijkt uit de keuze voor een gedomesticeerd hoefdier als het snelle alternatief, in plaats van bijvoorbeeld een fatbike of magneetzweeftrein. Maar de essentie, namelijk dat het veel gemakkelijker is het vertrouwen van mensen te verliezen dan het is om het te (her)winnen, is, in deze tijden van nepnieuws en AI-slop, meer waar dan ooit.