Column: Ambities
Er is in onze locatie Apeldoorn een vergaderruimte die nét wat mooier is dan de anderen. Het verhaal erachter -zo hoorde ik onlangs- is dat een vorig College van Bestuur besloot dat in het kader van hun ambitieuze expansieplannen in Apeldoorn, ze ook periodiek in die stad zouden moeten vergaderen. Om uit te stralen dat het een volwaardige Saxionlocatie was enzo. Dus werd een ruimte ingericht met nét iets comfortabelere stoelen dan elders, met kunst aan de muur, en met kleurige zitpoefconstructies. In de woorden van mijn (anonieme) bron, “misschien hebben ze er in totaal één keer vergaderd”.
Soms schrijf je als columnist een alinea en denk je “dit is absoluut een prachtmetafoor, ik weet alleen niet helemaal voor wat precies”. Is het misschien de wijze waarop Saxion-ambities zo dikwijls een zachte dood lijken te sterven, nadat er grote investeringen zijn gemaakt, in geld of in menskracht? Ik bladerde onlangs door het strategisch plan 2025-2030 en zo’n exercitie leidt niet tot uitsluitend vrolijke gedachtes.
Zo staat al jaren de ambitie om het aantal deeltijdstudenten fors te vergroten centraal. De gedachte is dat er daar grote potentiële markt voor onze hogeschool ligt. Ik denk dat dat klopt. Maar de resultaten van deze ambitie staan in schril contrast met de extra investeringen die ervoor zijn gedaan. In 2018 stonden er 2757 deeltijdstudenten ingeschreven bij de Saxion Partime School. Het laatste jaarverslag spreekt van “Circa 2500” studenten bij SPS. Nu ben ik geen econoom of bedrijfskundige, want ik heb een persoonlijkheid, maar zelfs ik kan narekenen dat dit geen geweldig rendement is.
Een andere ambitie was en is om het onderwijsaanbod uit te breiden. En dat is ontegenzeggelijk gelukt: de afgelopen jaren zijn er absoluut drommen AD’s, masters en zelfs een enkele bacheloropleiding bijgekomen. Maar hoeveel van dat nieuwe onderwijsaanbod valt onder de 33 verliesgevende kleine opleidingen waar deze website onlangs over schreef? En hoewel ik zeker succesvolle AD’s zie, is het ook wel duidelijk dat dit succes vaak deels ten koste gaat van de inschrijvingen in een bacheloropleiding. En hoeveel rendabele masteropleidingen hebben we eigenlijk? (ik weet het oprecht niet, dus als iemand me dat onderzoek naar kleine opleidingen zou willen sturen zou ik dat niet erg vinden).
En och, Apeldoorn. Wat wilden we wel niet allemaal met Apeldoorn, een volwaardige locatie, een veel uitgebreider aanbod aan opleidingen, grotere gebouwen en bovenal meer studenten. Nu is de locatie wat mij betreft prima, met naar Saxionstandaard goede lokalen en werkplekken, en opmerkelijk comfortabele vergaderlocaties, die bijna altijd vrij zijn. De extra opleidingen zijn er deels gekomen, maar de studentengroei is helemaal achtergebleven. En de wind lijkt nu voelbaar een andere kant op te waaien. De investeringsplannen zijn op pauze gezet. Er wordt volop gebouwd rond ons Saxiongebouw, maar Saxion doet daar niet aan mee. De handvol parkeerplaatsen die er waren zijn vanwege al die bouwontwikkelingen verdwenen en er is geen zicht op terugkeer. En onlangs hoorden wij dat de receptie hier vanaf de namiddag niet meer bemenst wordt door huismeesters maar door een extern beveiligingsbureau. Misschien allemaal losstaande ontwikkelingen, maar het geheel schetst niet het beeld van het scheppen van een volwaardige locatie als Deventer en Enschede.
Waarom nu deze lijst van (vooralsnog) gesneefde ambities? Vooral om in deze bezuinigingstijden even terug te wijzen. Want onze academies en diensten hebben van Saxion Centraal te horen gekregen dat het allemaal wel een stuk efficiënter kan. Daarom verdwijnen en verschuiven er ondersteunings- en managementfuncties. Is het dan niet vreemd om niet ook te vragen wat we nu aan bestuurlijke ambities gaan inleveren?
Er is ergens in de organisatie vast al iemand begonnen met het opstellen van het strategisch plan voor 2030-2035.
Lijkt me dat dat een stuk korter kan.
Rubrieken
Gerelateerde artikelen
Column: Weemoed
Mijn vakantie was prima - dank voor het vragen. De Orkney-eilanden bleken een uitstekende plek om de zomerse hittegolven en het Europese massatoerisme te ontlopen. Verder hebben we prachtig zonnige septemberdagen, lijken de eerstejaars studenten bovengemiddeld leuk, en - oh wonder - zijn koffiekaarten niet meer nodig voor de automaten, maar kunnen wij personeelsleden gewoon onze druppel gebruiken. Vooruitgang!
Column: Alarmbellen
Alarm! We zijn weer in crisis. Niet de oliecrisis, of de stikstofcrisis, of de woningcrisis, of de (zogenaamde) asielcrisis, maar een studeercrisis. Studenten studeren steeds minder en komen steeds minder naar colleges. Studeren lijkt in grote mate een nevenbezigheid te worden voor onze studenten, op zijn best gelijkgesteld met bijbaantjes, sport en sociale activiteiten, en in sommige gevallen ondergeschikt daaraan.
Column: Epy Drost
In een mededeling op mijnsaxion liet ons College van Bestuur bijna terloops weten dat er een onderzoek komt naar de mogelijkheden het Epy Drost-gebouw in Enschede af te stoten door verkoop of verhuur. Een bericht dat nogal een verrassing was voor de honderden mensen die in dat gebouw werken.