In deze ingezonden opinie roept Eveline Kroes Dijkdrenth (docent/onderzoek AMM) op tot solidariteit met de docenten in schaal 10. “Niet alleen voor deze collega’s, ook omdat we weten hoe belangrijk het voor het onderwijs is om enthousiaste, kundige en inspirerende docenten vast te houden."
Na een heel hectisch collegejaar, met een nieuw onderwijsprogramma en heel hoge werkdruk waardoor ik deels overspannen thuis kwam te zitten, sloot ik het collegejaar hoopvol af. Eindelijk krijgen alle docenten die zo’n waardevolle bijdragen leveren aan de kerntaak van Saxion waar ze recht op hebben: minimaal schaal 11.
Geen hogeschool kan er meer onderuit, want zoals aangegeven in het principeakkoord:
‘Vanaf 1 september 2023 geldt dat functies waarvan onderwijsgevende taken deel uitmaken (docentfuncties*), waarvoor het hebben van een volledige en overdraagbare bdb (hierin is de bke geïntegreerd) vereist is (of vergelijkbare functie-eisen**), minimaal op functieschaal 11 moeten worden gewaardeerd’
De vlag kon uit! Een last viel van mij schouders.
De schrijver van dit stuk zit vast nog in schaal 10, denk je misschien. Maar dat klopt niet.
Ook al begon ik ooit in schaal 10, ondertussen zit ik al jaren in schaal 11. Mede hierdoor voel ik mij erkend in mijn expertise, verantwoordelijkheid en bijdrage aan het onderwijs. Maar zoveel van mijn collega’s in schaal 10 voelen deze waardering en erkenning voor hun werk veel minder of zelfs niet, zo geven zij aan.
Beschamend
Velen geven ook les, kijken toetsen na, ontwikkelen bestaand onderwijs door en ontwikkelen nieuwe vakken, begeleiden afstudeerders, werken nieuwe collega’s in en hebben in bijna alle gevallen een (universitaire) master. We werken vaak zij aan zij. Dat zij anders gewaardeerd worden vind ik beschamend, maar daar zou nu een einde aan komen.
Veel van die collega’s die zich niet gewaardeerd voelen waren ook optimistisch. Er zou nu een einde komen aan soms oneindige discussies, het schrijven van overtuigende epistels en de frustratie om zo moeilijk te krijgen waar je toch echt recht op heb.
En ook veel collega’s in schaal 11 waren optimistisch. Niet alleen voor deze collega’s, ook omdat we weten hoe belangrijk het voor het onderwijs is om enthousiaste, kundige en inspirerende docenten vast te houden. Zeker in een arbeidsmarkt waar je als werknemer veel keus hebt, maar als werkgever echt je best moet doen om aantrekkelijk te zijn en te blijven. Goed onderwijs is afhankelijk van professionals die willen investeren in een gezamenlijke toekomst.
Te vroeg gejuicht
Misschien was dit heel naïef van ons, want met ieder bericht dat er de laatste tijd vanuit Saxion verschijnt over het uitvoeren van de nieuw cao bekruipt mij het gevoel dat we te vroeg gejuicht hebben.
Er wordt wel de verwachting uitgesproken dat veel docenten in schaal 10 overgaan naar 11, maar tegelijkertijd zegt Saxion dat zij blijven werken met onderwijzende functies in schaal 10. Saillant detail: ze worden dan geen docent meer genoemd (voor toekomstige ‘docenten’ geldt dit in ieder geval, voor zittende docenten mogelijk ook). We werken dan straks niet meer samen als docenten aan een vak, maar ik als docent en zij als…. educatiecoach, of, en deze steel ik van een collega, lesgevend gedachteleider. Of worden deze taken weggehaald? Ik kan alleen maar gissen wat dit doet met je eigenwaarde.
Zij-aan-zij
Dus wat nu? Hoe kunnen we Saxion overtuigen dat het voor de waardigheid van deze collega’s, voor de kwaliteit van het onderwijs én voor de positie van Saxion (zoals naar mijn idee terecht is opgemerkt door de centrale medezeggenschap) van levensbelang is dat deze gewaardeerde collega’s blijven en in de bijbehorende salarisschaal komen waar zij al zo lang recht op hebben?
Laat het niet afhangen van de mondigheid, overredingskracht of charisma van de individuele docent. Mijn oproep aan iedereen, en met name docenten in schaal 11 en 12, sta zij aan zij met je collega’s. Heb het erover, zoek elkaar op, maak duidelijk wat het belang is, ondersteun elkaar en laat zien hoe het werk van deze (nu nog) docenten overeenkomt met het werk van docenten in schalen hoger. En als het moet laat zien wat het betekent om deze gewaardeerde collega’s als gelijke te moeten missen in het werk.
Een klassenstrijd hoeft het niet te worden, maar om in de trant van Marx te spreken: Docenten aller academies, verenigt u! Collectief staan we zoveel sterker.
Gerelateerde artikelen
Column: Epy Drost
In een mededeling op mijnsaxion liet ons College van Bestuur bijna terloops weten dat er een onderzoek komt naar de mogelijkheden het Epy Drost-gebouw in Enschede af te stoten door verkoop of verhuur. Een bericht dat nogal een verrassing was voor de honderden mensen die in dat gebouw werken.
Asle Lubbers ontfermt zich over in auto opgesloten hond; maar een bedankje zit er niet in
Asle Lubbers heeft net haar eindgesprek gehad voor de deeltijdstudie Integrale Veiligheidskunde, als ze vanuit haar auto de kop van een hond omhoog ziet komen in de auto ernaast. Ze belt de politie, die de ruit intikt om de hond te bevrijden. De eigenaresse van de hond verschijnt ook, maar is lijkt zich van geen kwaad bewust. “Vindt u dit zelf niet erg dan?”
Hogeschool onderzoekt verkoop Epy Drost-gebouw
Saxion overweegt de verkoop van het Epy Drost-gebouw, in de volksmond ook wel bekend als ‘de glasbak’. In dat gebouw is nu nog de Academie Creatieve Technologie (ACT) gehuisvest. Voor de opleidingen van die academie zou dan een andere plek moeten worden gezocht.